Verborgen reflux – de fabel van de roze wolk doorprikt

“er was eerder sprake van onweerswolken”

Toen ons meisje geboren werd liep alles van een leien dakje. We hadden een superrustige baby. We waren in de wolken dat alles zo goed ging.

Tot een paar weken later. De dochter begon meer en meer te huilen. Niet gewoon zagen, maar echt ontroostbaar huilen. Meerdere uren per dag. Mijn vriend en ik waren ten einde raad.

De huisarts vertelde ons dat er geen probleem was. Baby’s huilen nu eenmaal. Maar ik voelde aan alles dat er meer aan de hand was. Dus: op naar de kinderarts. Die kwam al snel met de diagnose verborgen reflux. Simpel gezegd: reflux waarbij de voeding die vanuit de maag terug vloeit, niet uit de mond komt maar in de keel of mondholte blijft. Onzichtbaar dus, en daarom vaak moeilijk vast te stellen.

We zijn dan onmiddellijk van pap veranderd en hebben medicatie opgestart. Intussen zijn we meer dan 3 maanden verder en heeft onze meid amper nog klachten.

De euforie van in het begin was dus snel verdwenen. Heel de dag met een wenende baby rondlopen, dat vreet. Ik telde de uren af tot mijn partner/ de kraamhulp/ mijn moeder er waren. Dan voelde het als een verlossing dat ik onze meid even uit handen kon geven. Ik nam een douche in plaats van een bad zodat ik het geschreeuw even niet kon horen. 10 minuten douchen voelde als 2 dagen vakantie.

Op verplaatsing was ons meisje vaak rustiger. Volgens de vroedvrouw een normaal verschijnsel, maar voor mij een bron van zelftwijfel: doe ik iets verkeerd? Ben ik geen goede mama?

Pas toen we begrip kregen van de kinderarts en de medicatie de juiste beslissing bleek, keerde de rust wat terug.. Maar nog steeds had ik schrik om bv. alleen met de baby te gaan wandelen. Want wat als ze plots weer hysterisch begon te huilen? Stap voor stap heb ik mij hier min of meer over gezet. Ik ben nu veel geruster. Maar als onze meid terug een huilbui heeft (bijvoorbeeld door een fikse verkoudheid), zie ik alles zo terug voorbij flitsen.

Een roze wolk? Die heb ik dus grotendeels gemist. Er was eerder sprake van onweerswolken.

Maar het positieve: ook dat is voorbij gegaan. De rust is terug. Niet voor altijd, dat besef ik maar al te goed. En dus genieten we er nu extra hard van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *