Meer mogelijkheden, meer keuzes, meer verantwoordelijkheid

“Meer en meer merken we dat wat we doen als ouder niet vrijblijvend is”

Onze kleine meid is ondertussen al meer dan een half jaar het middelpunt van ons leven. Ze groeit enorm snel en lijkt wel elke dag iets nieuws te ontdekken: haar eigen voeten en tenen zijn een onuitputtelijke bron van verwondering, de baard van haar papa wordt elke dag minutieus onderzocht, elk labeltje en etiket wordt grondig bestudeerd. Haar arsenaal aan klanken is al enorm gegroeid, en ze begint meer en meer van de wereld te begrijpen: als ik vraag “waar is papa?” kijkt ze doelbewust naar mijn vriend en weet ze wat ik bedoel.

Hoe meer ik versteld sta van wat ze allemaal kan, hoe meer uitdaging ik ook vind aan het ouder zijn: meer en meer komt het besef dat wat we beslissen ook effectief gevolgen heeft en dat onze dochter begint te begrijpen dat ze door bepaald gedrag een doel kan bereiken.

Tot voor kort was ik van het principe dat je een baby niet kan verwennen gedurende de eerste maanden. Als onze dochter huilde, ging ik ze troosten zonder mij daar vragen bij te stellen. Nu troost ik haar uiteraard nog steeds, maar dan wel nadat ik mij eerst de vraag heb gesteld of er wel echt iets scheelt en het niet enkel een poging is om wat extra aandacht te krijgen.
Waar ik het vroeger niet erg vond dat de tv overdag veel op stond als ons meisje bij ons was, probeer ik nu op te letten dat we haar niet leren dat het oké is om heel de dag de tv aan te laten staan. En probeer ik nu op te letten welke programma’s we opzetten als de baby kan meekijken. Meer en meer merken we dat wat we doen als ouder niet vrijblijvend is en dat onze beslissingen meer gewicht krijgen.
Ook de opties waaruit we kunnen/moeten kiezen zijn veel talrijker: in het begin is de keuze om het simplistisch uit te drukken beperkt tot eten of slapen, nu zijn er veel meer mogelijkheden. Geven we de baby eerst fruitpap of groentepap? Doen we koekjesmeel onder de fruitpap of kiezen we voor een ongezoete granenmix? Geven we voeding uit een potje of maken we alles vers? Hoe laat is het bedtijd voor onze meid?

Gaandeweg vinden we wel onze antwoorden. En het blijft mij verwonderen dat die antwoorden vaak door ons meisje zelf worden aangereikt. Van groentepap kreeg ze enorme buikpijn, dus zijn we na een pauze van enkele weken gewoon met fruit begonnen (niet dat dit zo vlekkeloos verliep, maar beter dan met de groentepapjes). Voeding uit een potje blijkt voor haar gevoelige darmpjes beter te verteren dan vers gemaakte voeding. En rond 19u begint haar licht automatisch uit te gaan, en het blijkt een onmogelijke opgave om haar tot later dan 19u30 à 20u op te houden.
En dus leren we steeds opnieuw dezelfde les: misschien (waarschijnlijk) verandert het nog, maar op deze leeftijd weten kinderen blijkbaar instinctief waar ze behoefte aan hebben en reguleren ze zichzelf. Als ouder is het dan onze taak om hier goed naar te luisteren en op in te spelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *