Elk nadeel heeft zijn voordeel (of zoiets)

Man man, wat een week is dat weeral geweest… Een paar drukke opleidingsdagen, gevolgd door een pak stress op het werk, om af te ronden met een virale darminfectie en dus heel het weekend uitgeteld op de zetel liggen, gevolgd door nu nog 2 dagen verplicht uitzieken. Het enige voordeel? Dat ik nu rustig even tijd heb om nog wat te bloggen 🙂

Want ondertussen is het ook al 19 maart, wat wil zeggen dat we al dag 19 zijn van onze dagen zonder suiker. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een paar keer gefaald heb. Maar (ik moet mezelf toch een beetje goedpraten), niet zonder in mijn ogen goede reden:
– vorige week donderdag ben ik gaan muurklimmen. En dan komt een klontje druivensuiker zo halverwege toch echt wel van pas
– afgelopen weekend lag ik dus plat met mijn darminfectie. En dan was thee met suiker (veel suiker) en een blikje cola zowat het enige dat ik binnenkreeg en mij toch nog een beetje op de been hield

Al bij al vind ik dus dat we de uitdaging goed volhouden. Het kost mij ook steeds minder moeite om van suikerrijke zaken af te blijven. Blijkt dat het dus toch echt klopt, dat dat allemaal een groot deel kwestie van gewoonte is. Nog 11 dagen te gaan, maar ik ben vastberaden om ook daarna niet onmiddellijk terug volop in de suiker te vliegen.
Ook qua gewicht (mijn gevecht tegen die zwangerschapskilo’s, remember) is het een goede zaak, al durf ik dat niet volledig aan het mijden van de suikers te wijten. 2x op 3 weken tijd een serieuze (maag-)darminfectie, dat heeft ook zo zijn gevolgen. Dit weekend kreeg ik amper iets binnen. Bijkomen doe je dan uiteraard niet, integendeel.
En laat ons duidelijk zijn: mijn doel van deze actie is niet zozeer om gewicht te verliezen (al ga ik niet ontkennen dat ik dat mooi meegenomen vind), maar vooral om wat meer energie te hebben en wat gezonder te leven.

Zoals ik eerder ook al heb aangehaald, heb ik dit weekend trouwens nog maar eens gemerkt hoe anders ziek zijn is als mama dan zonder kinderen. Mijn partner heeft zich dan wel ontpopt tot de ideale huisman dit weekend (op geen enkel ander weekend was er op zondagavond zoveel werk verzet), maar echt onbezorgd uitzieken kan je toch niet. Er moesten namelijk boodschappen gedaan worden, kleren gewassen, … en ik was niet in staat om alleen bij ons meisje te blijven. Ik kon amper op mijn benen staan, laat staan met een dochter van 10kg op de arm rondlopen.
Schuldgevoel? Check!
Gelukkig kon ons meisje even een paar uurtjes bij mijn ouders terecht, zodat ik even kon uitzieken en mijn vriend bijvoorbeeld rustig naar de winkel kon. En gisterenavond kon ik alweer even bij mijn meisje op de speelmat zitten en haar ’s avonds rustig een papje geven. En zo was mijn “ik ben de slechtste mama ter wereld want ik kan niet voor mijn dochter zorgen”-bui ook weer voorbij. Het was een fase, of hoe zeggen ze dat?

Ons meisje, sinds gisteren 10 maanden jong, begint meer en meer echte karaktertrekjes te vertonen.
In de crèche is ze superbraaf, maar als ze honger heeft en een ander kindje eten krijgt voor haar, is het kot te klein (dat heeft ze van de mama, blijkbaar…)
Als ze haar fles beu is, neemt ze zelf haar tut en steekt die in de plaats in de mond. Maar denk je dan dat ze de fles niet meer in haar buurt wil, blijkt dat ook fout te zijn. Wegnemen van de fles staat gelijk aan groot alarm. Remedie: fles geven om nog wat mee te spelen, en tot mijn verbazing blijkt die dan 5min later vaak leeggetutterd te zijn terwijl ze op het verzorgingskussen wordt omgekleed. Ik zou zoiets niet praktisch vinden (je moet eens proberen een fles leeg te drinken terwijl iemand je een andere broek aandoet), maar als de baby er gelukkig mee is, zullen we dat maar aanvaarden zeker?
De fase van “verlatingsangst” begint ook zo stilaan door te breken. Vorige week hebben we ze de eerste keer wenend moeten achterlaten in de crèche. Groot alarm, ze wou mij absoluut niet loslaten. Mijn moederhart brak in duizend stukjes, en ook van dat van mijn vriend (die er bij stond bij het hele gebeuren) bleef duidelijk niet veel over. Gelukkig zagen we ze enkele minuten later alweer vrolijk op de grond zitten toen we de auto hadden gedraaid en terug voorbij reden. Het klopt dus toch, als ze zeggen dat het geween stopt zodra mama / papa uit het zicht is. Oef. Terug een klein stukje van het moederhart geheeld :-). Volgende ochtend was er ook weer geen vuiltje aan de lucht toen we ze gingen afzetten. Dus dat moederhart, dat komt wel weer in orde.
’s Avonds in slaap vallen begint af en toe ook met het nodige drama gepaard te gaan. Gisteren was ze bijvoorbeeld zichtbaar doodmoe, maar wou ze niet slapen. Ze vond het een beter idee om te beginnen kruipen in haar bed, om dan nadien te beginnen wenen omdat ze niet meer kon gaan liggen (of course). Toen ik haar terug had ondergestopt zag ze er zeer rustig uit, tot ik de deur van de kamer dichttrok. Opnieuw groot alarm. Vanaf het moment dat ik 1 voet binnenzette, was ze terug kalm. We hebben dan maar geconcludeerd om ze even te laten doen (kwestie van het spelletje niet aan te moedigen), en hebben haar laten zagen. Een kwartier heeft het geduurd. Je hoorde aan haar schreeuw dat er niet echt iets mis was, maar dat ze gezelschap miste. We hebben allebei van ons hart een steen moeten maken, maar na dat kwartier is ze rustig in slaap gevallen. Dat hebben we dus ook weeral geleerd…

Ik ben nu al benieuwd naar wat het volgende lesje gaat zijn dat ons meisje ons gaat leren 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *