Project school en project rijbewijs

Project school?

Vanmorgen, toen ik op de terugweg was van de crèche, kwam ik voorbij de kleuterschool, waar het een komen en gaan was van ouders en kindjes. Het was 8u10, dus de schoolspits was in volle gang. En ineens besefte ik: binnen iets meer dan een jaar loopt ons meisje daar ook rond. Dan staan de papa en ik ook ’s morgens aan de schoolpoort. Oké, dat is natuurlijk nog een jaar. Dat is gigantisch lang. Maar langs de andere kant: als ik bedenk dat Elise ondertussen al anderhalf jaar bij ons is (op een paar dagen na) en hoe snel die tijd voorbij is gevlogen, kan ik niet anders dan even slikken: het gaat er sneller zijn dan we denken!

De laatste weken is het ook ongelooflijk om te zien wat Elise weer allemaal heeft bijgeleerd. Ze leert bijna elke dag wel een nieuw woordje, en lijkt zowat alles te begrijpen wat we haar proberen uitleggen. Ze begint flink haar speelgoed op te ruimen als we erachter vragen (en een beetje meehelpen), eet bijna zonder hulp haar yoghurtje op (weliswaar met een beetje gesmos), en lacht uitbundig als er in de Bumba-aflevering van die dag iets grappigs gebeurt. Ze komt spontaan (en heel enthousiast) knuffels geven op de meest onverwachte momenten, maar laat even goed merken wanneer ze daar geen zin in heeft. Kortom: we kunnen hoe langer hoe meer communiceren met onze kleine meid. En dat is zalig. Maar ook een beetje beangstigend, want ik heb soms toch echt het gevoel dat ik het allemaal niet kan bijhouden. *snif*

Project rijbewijs

En in al die drukke tijden is de mama intussen aan een nieuw project begonnen. Het is te zeggen: eerder de reprise van een oud project dat al enkele keren in de vuilbak is beland. Ik ga opnieuw proberen mijn rijbewijs te halen. Vrijdag 14 december ga ik mijn theoretisch examen afleggen, zodat 2019 in het teken kan staan van het behalen van mijn definitief rijbewijs. Niet zo moeilijk zou je denken, en waarschijnlijk vind je het zelfs vreemd dat iemand van 31 jaar nog zonder rijbewijs rondloopt. Maar het is niet dat ik niet heb geprobeerd. Integendeel, dit wordt de derde keer (en dus hopelijk de goede). Die theorie, dat is allemaal niks. Ik heb daar al 2 keer de maximumscore gehaald, dus falen is op dat vlak geen optie. En ik ben objectief ook volledig er van overtuigd dat ik mijn rijbewijs moet halen. Al is het maar om te zorgen dat ik kan ingrijpen als er iets is met Elise of met de papa. En om af en toe ook eens zelf naar de winkel te kunnen rijden, of te kunnen gaan shoppen. Rationeel gezien ben ik helemaal mee. Maar ik heb rijangst. En geen klein beetje. Elke vezel in mijn lijf schreeuwt eigenlijk uit dat ik niet gemaakt ben om achter het stuur te zitten. Meerdere (spreekwoordelijke) stemmetjes in mijn hoofd fluisteren constant dat ik niet in staat zal zijn om controle te hebben over die auto, om nog maar te zwijgen van andere chauffeurs die onverwachte manoeuvres kunnen doen. Je snapt het, diegene die mijn rijlessen gaat begeleiden (niet mijn partner deze keer, ik wil onze relatie niet op het spel zetten), die zal weten wat te doen. Maar goed, er zullen nog wel zo een mensen geweest zijn in de geschiedenis zeker? Ik ben in elk geval optimistisch (voorzichtig). Dus bij deze zal ik mijn theorieboek nog eens bij de hand nemen 😉

Wordt vervolgd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *