Winter is coming

Deze mama is moe. Doodmoe. Niet een beetje vermoeid, maar “ik zou ter plekke in slaap kunnen vallen ook al ben ik aan het wandelen”-moe. Het soort vermoeidheid dat op je humeur werkt.
Ik ben altijd een fan geweest van de winter. Heel mijn leven geef ik al de voorkeur aan een wandeling onder een zonnige winterzon gevolgd door een warme chocomelk, dan dat ik lig te bakken in de zomerzon.
Maar sinds Elise is geboren, staat die winter jammer genoeg niet alleen gelijk aan gezelligheid, maar even goed aan een overdaad aan virussen en bacteriën die hier op bezoek komen. Verkoudheden lijken elkaar op te volgen zonder tussenpauzes, af en toe eens “onderbroken” door een oorontsteking, een darminfectie, doorkomende kiezen, …. Je snapt het wel: het is altijd wel iets. En als het dan eens een paar dagen beter gaat, zijn dat meestal de dagen waarop ik zelf de beestjes die Elise in hun macht hadden moet bestrijden. Waardoor een echte “adempauze” er dus niet echt in zit. En zo verliest die winter toch een beetje van zijn charme. Of nee wacht, die winter begint morgen pas, het beste moet dus nog komen… *zucht*

Ik kan mij de laatste keer niet herinneren dat ik mij nog eens een beetje uitgeslapen heb gevoeld. Uiteraard zijn er dagen dat ik mij beter voelde dan andere, en de zeldzame keren dat Elise eens een nacht doorslaapt (frequentie: 1 keer per maand ongeveer), lijkt het begin gemaakt om de batterijen een beetje op te laden. Maar eerlijk? Als we er dan de volgende nacht weer een paar keer uit moeten, is die “reserve” snel weer op. Ik weet het, “het hoort erbij”, en “het kan altijd erger” en “het is een fase”. Allemaal waar, maar die uitspraken zorgen er niet voor dat mijn energiepeil terug de hoogte in schiet.

Ik houd mezelf wel voor dat er een beetje licht aan het einde van de tunnel is: Elise is vannacht bij de schoonouders, en morgen kunnen we dus eens uitslapen. In de praktijk wil dat meestal zeggen dat ik om 7u opsta in plaats van om 6u, maar goed, het is een begin. En daarna hebben we 10 dagen vakantie. Geen wilde plannen, maar hopelijk toch wat tijd om een beetje te rusten en onze batterijen terug op te laden. Als er niet te veel nieuwe ziektekiemen de pret komen verstoren natuurlijk. Laten we hopen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *