Elk nadeel heeft zijn voordeel (of zoiets)

Man man, wat een week is dat weeral geweest… Een paar drukke opleidingsdagen, gevolgd door een pak stress op het werk, om af te ronden met een virale darminfectie en dus heel het weekend uitgeteld op de zetel liggen, gevolgd door nu nog 2 dagen verplicht uitzieken. Het enige voordeel? Dat ik nu rustig even tijd heb om nog wat te bloggen 🙂

Want ondertussen is het ook al 19 maart, wat wil zeggen dat we al dag 19 zijn van onze dagen zonder suiker. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een paar keer gefaald heb. Maar (ik moet mezelf toch een beetje goedpraten), niet zonder in mijn ogen goede reden:
– vorige week donderdag ben ik gaan muurklimmen. En dan komt een klontje druivensuiker zo halverwege toch echt wel van pas
– afgelopen weekend lag ik dus plat met mijn darminfectie. En dan was thee met suiker (veel suiker) en een blikje cola zowat het enige dat ik binnenkreeg en mij toch nog een beetje op de been hield

Al bij al vind ik dus dat we de uitdaging goed volhouden. Het kost mij ook steeds minder moeite om van suikerrijke zaken af te blijven. Blijkt dat het dus toch echt klopt, dat dat allemaal een groot deel kwestie van gewoonte is. Nog 11 dagen te gaan, maar ik ben vastberaden om ook daarna niet onmiddellijk terug volop in de suiker te vliegen.
Ook qua gewicht (mijn gevecht tegen die zwangerschapskilo’s, remember) is het een goede zaak, al durf ik dat niet volledig aan het mijden van de suikers te wijten. 2x op 3 weken tijd een serieuze (maag-)darminfectie, dat heeft ook zo zijn gevolgen. Dit weekend kreeg ik amper iets binnen. Bijkomen doe je dan uiteraard niet, integendeel.
En laat ons duidelijk zijn: mijn doel van deze actie is niet zozeer om gewicht te verliezen (al ga ik niet ontkennen dat ik dat mooi meegenomen vind), maar vooral om wat meer energie te hebben en wat gezonder te leven.

Zoals ik eerder ook al heb aangehaald, heb ik dit weekend trouwens nog maar eens gemerkt hoe anders ziek zijn is als mama dan zonder kinderen. Mijn partner heeft zich dan wel ontpopt tot de ideale huisman dit weekend (op geen enkel ander weekend was er op zondagavond zoveel werk verzet), maar echt onbezorgd uitzieken kan je toch niet. Er moesten namelijk boodschappen gedaan worden, kleren gewassen, … en ik was niet in staat om alleen bij ons meisje te blijven. Ik kon amper op mijn benen staan, laat staan met een dochter van 10kg op de arm rondlopen.
Schuldgevoel? Check!
Gelukkig kon ons meisje even een paar uurtjes bij mijn ouders terecht, zodat ik even kon uitzieken en mijn vriend bijvoorbeeld rustig naar de winkel kon. En gisterenavond kon ik alweer even bij mijn meisje op de speelmat zitten en haar ’s avonds rustig een papje geven. En zo was mijn “ik ben de slechtste mama ter wereld want ik kan niet voor mijn dochter zorgen”-bui ook weer voorbij. Het was een fase, of hoe zeggen ze dat?

Ons meisje, sinds gisteren 10 maanden jong, begint meer en meer echte karaktertrekjes te vertonen.
In de crèche is ze superbraaf, maar als ze honger heeft en een ander kindje eten krijgt voor haar, is het kot te klein (dat heeft ze van de mama, blijkbaar…)
Als ze haar fles beu is, neemt ze zelf haar tut en steekt die in de plaats in de mond. Maar denk je dan dat ze de fles niet meer in haar buurt wil, blijkt dat ook fout te zijn. Wegnemen van de fles staat gelijk aan groot alarm. Remedie: fles geven om nog wat mee te spelen, en tot mijn verbazing blijkt die dan 5min later vaak leeggetutterd te zijn terwijl ze op het verzorgingskussen wordt omgekleed. Ik zou zoiets niet praktisch vinden (je moet eens proberen een fles leeg te drinken terwijl iemand je een andere broek aandoet), maar als de baby er gelukkig mee is, zullen we dat maar aanvaarden zeker?
De fase van “verlatingsangst” begint ook zo stilaan door te breken. Vorige week hebben we ze de eerste keer wenend moeten achterlaten in de crèche. Groot alarm, ze wou mij absoluut niet loslaten. Mijn moederhart brak in duizend stukjes, en ook van dat van mijn vriend (die er bij stond bij het hele gebeuren) bleef duidelijk niet veel over. Gelukkig zagen we ze enkele minuten later alweer vrolijk op de grond zitten toen we de auto hadden gedraaid en terug voorbij reden. Het klopt dus toch, als ze zeggen dat het geween stopt zodra mama / papa uit het zicht is. Oef. Terug een klein stukje van het moederhart geheeld :-). Volgende ochtend was er ook weer geen vuiltje aan de lucht toen we ze gingen afzetten. Dus dat moederhart, dat komt wel weer in orde.
’s Avonds in slaap vallen begint af en toe ook met het nodige drama gepaard te gaan. Gisteren was ze bijvoorbeeld zichtbaar doodmoe, maar wou ze niet slapen. Ze vond het een beter idee om te beginnen kruipen in haar bed, om dan nadien te beginnen wenen omdat ze niet meer kon gaan liggen (of course). Toen ik haar terug had ondergestopt zag ze er zeer rustig uit, tot ik de deur van de kamer dichttrok. Opnieuw groot alarm. Vanaf het moment dat ik 1 voet binnenzette, was ze terug kalm. We hebben dan maar geconcludeerd om ze even te laten doen (kwestie van het spelletje niet aan te moedigen), en hebben haar laten zagen. Een kwartier heeft het geduurd. Je hoorde aan haar schreeuw dat er niet echt iets mis was, maar dat ze gezelschap miste. We hebben allebei van ons hart een steen moeten maken, maar na dat kwartier is ze rustig in slaap gevallen. Dat hebben we dus ook weeral geleerd…

Ik ben nu al benieuwd naar wat het volgende lesje gaat zijn dat ons meisje ons gaat leren 😉

30 dagen zonder suiker… dag 3

Hoe kan je geraffineerde suikers bannen in een maatschappij die de consumptie ervan alleen maar aanmoedigt?

We zijn intussen 3 maart, wat wil zeggen dat we aan dag 3 zitten van onze dagen zonder suiker. En ik ben trots om te zeggen dat ik nog niet heb gefaald! Maar het is mij wel opgevallen hoe hard al die geraffineerde suikers zijn ingebakken in onze maatschappij. Eigenlijk snoep je een hele dag zonder erbij stil te staan. Koffietje kopen voor onderweg? Koekje erbij! Koffiepauze op het werk? Koekje erbij! Een klein hongertje ’s middags en zelf niks voorzien? Je kan naar de snoepautomaat gaan, maar ook daar zijn geen gezonde dingen terug te vinden. Ik zelf was tijdens de koffiepauze op het werk al mijn speculoosje aan het uitpakken zonder erbij stil te staan. Gelukkig had ik het net op tijd door, en wou mijn collega zich met plezier opofferen 😉

Gelukkig bestaan er ook lekkere alternatieven, al moet je daar soms wat achter zoeken. Ik neem nu wat fruit mee naar het werk. Of in de natuurwinkel koop ik een reep pure chocolade (niet van de “gewone” pure chocolade van Cote d’Or, maar echte pure, met 85% cacao en geen suiker toegevoegd). En daar waar ik anders moeite had om mij te beperken tot 1 reepje chocolade, valt mij op dat ik van die ‘echte’ chocolade na een klein stukje al genoeg heb.
Om maar even te zeggen hoe verslavend de andere versies zijn, door de combinaties van suiker en vet.

Het enige nadeel (en ook meteen de reden dat een levensstijl zonder geraffineerde suikers voor bijna niemand echt haalbaar is): die gezonde alternatieven kosten handenvol geld. Voor een paar euro heb je in de supermarkt een gigantische hoeveelheid chocolade, maar de gezondere versie van in de natuurwinkel kost al snel 2 euro voor 1 kleine reep. Diepvriesmaaltijden, kant – en klaarproducten, snacks, koekjes, …. de goedkoopste versies zijn meestal diegenen die het meest suiker en vet bevatten. Wil je de “gezondere” variant, betaal je 3x zoveel.
De overheid kan mensen nog zoveel aansporen om gezonder te eten, en blijven hameren op het feit dat teveel suikers en vetten ongezond zijn, maar zolang de prijzen niet veranderen, gaat er geen grondige verandering mogelijk zijn in het voedingspatroon van de mensen. Want wie geen geld op overschot heeft (en laat ons eerlijk zijn, bij de meerderheid is dat het geval), kan het zich niet permitteren om zijn voedingsgewoontes ten gronde te veranderen. Misschien is daar dus toch nog wat werk aan de winkel.

 

Maar we eindigen positief: voorlopig houdt onze uitdaging nog stand! Nog 27 dagen te gaan 🙂

30 dagen zonder….. suiker!

40 dagen zonder vlees, tournée minerale, 30 dagen zonder klagen… Het lijkt de laatste tijd wel mode om regelmatig jezelf eens uit te dagen om een maand lang iets te bannen waar je van weet dat het niet goed is voor je gezondheid (fysiek of mentaal). Omdat wij al 80% veggie eten gedurende het hele jaar, maximum 1 keer per maand eens wat alcohol drinken, en sowieso proberen een positieve instelling te handhaven, hebben mijn vriend en ik een nieuwe uitdaging gezocht die op ons lijf geschreven is: in maart leven we 1 maand zonder suiker.

Als jonge ouders kom je bijna standaard energie tekort. Het is dan zeer verleidelijk om je op allerlei zoetigheden te storten om even een rush van energie te voelen. Uiteraard sta je er op het moment zelf niet bij stil dat je je nadien daardoor extra slecht voelt. Meestal is die dip gewoon de aanleiding om opnieuw aan het snoepen te gaan.

En dat gaan we proberen tegen te gaan door 1 maand alle snoep en frisdrank te bannen en opnieuw te gaan voor een gezondere levensstijl. Hopelijk uiteraard met ook een iets lager cijfer op de weegschaal op het einde van de maand.

Wie doet er mee?