Het effect van mama zijn op je zelfvertrouwen….

Mama zijn, het doet wat met een mens. Van zodra die kleine spruit wordt geboren, is niets nog hetzelfde. Je leven verandert compleet, maar als mama verander je (noodgedwongen) even hard mee. Ik kan moeilijk zeggen dat ik nu nog dezelfde persoon ben als pakweg 2 jaar geleden. Vooral qua (zelf)vertrouwen is er één en ander veranderd.

Meer angst
Nog nooit ben ik zo vaak bang en onzeker geweest als sinds Elise is geboren.
 Zeker de eerste maanden stelde ik mezelf constant in vraag, en bij elke beslissing was er twijfel of dat wel de juiste beslissing was. Nu ik al een beetje verder ben en ik erop terugkijk, lijkt het absurd om nog maar te denken dat Elise er blijvende schade van zou ondervinden als ze een beetje langer met een vuile pamper moest blijven liggen of haar flesje iets te warm of te koud was. Maar toen waren dat echt wel reële problemen. En nu nog merk ik dat mezelf constant in vraag stel: Ben ik wel streng genoeg? Ben ik niet te streng? Geef ik ons meisje genoeg eten? Of net teveel? Heeft ze er geen last van als ze weer eens bijna het laatste kindje is in de crèche? Moeten we die verkoudheid nu toch niet eens laten nakijken door de dokter? Is er niets meer aan de hand?
Afin, je snapt het wel. Ik ben altijd al een piekeraar geweest, en dat is er het laatste anderhalf jaar dus niet op verbeterd.

Maar er is ook een keerzijde:

Nog meer vertrouwen
Hoewel ik dus nog nooit zoveel twijfels en angsten heb gehad als het laatste anderhalf jaar, merk ik ook dat ik sterker in mijn schoenen sta dan ooit tevoren. Het lijkt alsof er een soort basis van vertrouwen is die zelfs door al dat gepieker niet stuk kan. Het besef dat onze dochter gelukkig is. Ik wéét gewoon dat dat zo is, als ik haar ’s morgens uit haar bedje ga halen en ze onmiddellijk een brede glimlach op haar gezicht tovert. Ik wéét dat ik goed bezig ben als mijn meisje er zichtbaar van geniet om ’s morgens voor we naar het werk en de crèche moeten vertrekken, nog even 10 minuutjes mama’s aandacht te stelen en samen in de zetel naar Maya De Bij te kijken (I know, tv ’s morgens vroeg is misschien niet het meest pedagogisch verantwoord, maar dat rustmomentje voor we aan de dagelijkse rush beginnen is zo zalig). En ik wéét dat ik mijn dochter ken en dat ik op mijn moederinstinct kan vertrouwen. Al vaak genoeg is intussen gebleken dat dat immers volledig terecht was. Hoe vaak ik ook aan mezelf twijfel en hoe vaak ik mij ook afvraag of ik goed bezig ben, toch is er ergens diep vanbinnen het besef dat ik er op mag vertrouwen. En waar ik vroeger bijna nooit eens voor mezelf durfde op te komen, durf ik dat nu wel. Zeker als het over Elise gaat. Het cliché van de mamabeer blijkt dus toch wat te kloppen. Al zie ik het meer een beetje als een ijsberg: het zichtbare topje wankelt misschien soms, maar de enorme berg eronder is stabiel. Geen Titanic die daar verandering in kan brengen 🙂

Mama, ik ben bang…

Oké, het komt nog niet echt in die vorm uit de mond van Elise. Haar uiting van angst is veeleer een schreeuw en uitgestoken armpjes die erom smeken om opgepakt en geknuffeld te worden. Maar hoe het eruit komt, dat is een detail. Feit is dat ons meisje steeds meer het fenomeen “angst” begint te kennen.

Niet dat ze constant bang rondloopt, zeker niet. Integendeel, de laatste weken loopt ze eigenlijk vrij vrolijk rond en amuseert ze zich probleemloos met de kleinste dingen. Maar af en toe steekt dus ineens de angst de kop op, waar ze vroeger daar totaal nog geen last van had. Enkele voorbeelden:
de kruimeldief: pure horror. Vroeger, toen ze nog baby was, was dat nochtans de uitgelezen manier om haar in slaap te krijgen. Maar nu dus niet. Ze wijst dan heel vrolijk mama op het feit dat er kruimels op de grond liggen (leuk, zo een neurotisch peutertje in huis dat geen vuiltjes kan verdragen, ahum), maar als mama die dan efficiënt met de kruimeldief wil laten verdwijnen is het drama. Dan maar het handvegertje zeker?
de stofzuiger: min of meer hetzelfde verhaal. Van ver en zolang er geen lawaai uitkomt vindt ze dat een zeer fascinerend toestel. Maar als het wordt aangezet, is het gedaan. Nochtans kon ze er vroeger geen genoeg van krijgen, maar goed, tijden veranderen zeker?
– de kikker uit die ene aflevering van Maya De Bij: Maya is hier zowat het favoriete tv-programma, naast Bumba en Uki. Maar er is één aflevering waarin een kikker een stuifmeelbal probeert op te eten voor de neus van Maya en haar vriendje Willy. Ik vind die kikker er persoonlijk grappig uitzien, maar Elise ziet er de humor niet van in. Vanaf het moment dat de kikker in beeld komt, is het gedaan. Maar zodra de kikker uit beeld is, is Maya weer fantastisch 🙂 En trouwens: de kikker uit Bumba vormt geen enkel probleem…. Ik zoek de logica nog 🙂
mannen met een pet op: de grootvader van Elise kwam vorige week nogal dichtbij met een pet op, en dat is ze niet gewoon. Ook daar pure paniek, alsof ze benaderd werd door een enge vreemdeling die kwade bedoelingen had. Maar het was dus gewoon de grootvader. Toen ze dat doorhad, kalmeerde ze wel (oef!).

Ik kan alleen maar proberen mij in haar wereld te verplaatsen. Moet ook eng zijn: je ziet een machine ineens gigantisch veel lawaai maken, en er verdwijnen dan nog dingen in ook. Wie zegt dat zij niet mee gaat verdwijnen (ik vermoed toch dat ze daar wat schrik voor heeft)? Toch een enge grote wereld om te ontdekken voor zo een klein mensje. En dus proberen we haar duidelijk te maken dat het allemaal niet erg is, maar tegelijk ook haar angst wat te begrijpen. En dan zal ze ooit de kruimeldief en de stofzuiger wel gaan appreciëren. Want ja, er mag geen kruimeltje op de grond liggen, maar die machines mogen er ook niet bij. Ik wacht geduldig op het moment dat ze begrijpt dat dat niet zo eenvoudig is. En dan zal de rest wel volgen 😉