Brief aan mijn dochter

“jouw lach fleurt elke dag een beetje op”

 

Aan mijn liefste dochter

5 maanden geleden stond onze wereld plots op zijn kop. Niet dat we dat niet hadden zien aankomen, mijn groeiende buik was een duidelijk voorteken. Maar we wisten niet dat het zo een verandering zou zijn.

Jouw aanwezigheid bij ons is een bron van geluk. Als we je ’s morgens uit je bedje halen en je stralende glimlach zien, fleurt onze dag elke keer wat meer op. Als we je horen kraaien en lachen van plezier, is het bijna onmogelijk om zelf niet vrolijk te worden.

Maar er zijn mindere momenten ook. Als we ’s nachts 5 keer uit bed moeten om je tutje terug te geven en de volgende ochtend paraat moeten zijn op het werk. Als je ziek bent en we niks kunnen doen om je te troosten. Als het duidelijk is dat je nog wat bij mama en papa wil blijven, maar we je toch naar de opvang moeten doen. Dan breekt mijn hart elke keer een beetje.

Af en toe zijn we dus soms wat minder vrolijk tegen jou. Omdat de omstandigheden het een beetje moeilijk maken. Omdat mama en papa ook maar mensen zijn. Maar nooit, echt nooit, omdat we jou minder graag zouden zien.

Het is belangrijk dat je dat goed blijft onthouden. Als je ons nodig hebt, zijn we er. We staan altijd klaar voor jou. Ook al zie je ons soms niet. Bijvoorbeeld als je bij je grootouders blijft logeren omdat papa en mama eens willen doorslapen of een momentje voor zichzelf willen. Ook dan zijn we er voor jou. Altijd.
Want jouw lach maakt het allemaal meer dan de moeite waard.

Dikke knuffel van je mama