Hier vloekt men niet…

Hier vloekt men niet… Yeah right 😉

Ik kan u zeggen dat er hier de laatste dagen wat afgevloekt is. In stilte weliswaar. Want nadat Elise vorige week enkele dagen heel hoge koorts had gemaakt als reactie op de inentingen tegen mazelen-bof-rubella, werd ik maandagavond ook plots geveld. Hoge koorts, keelpijn,… Diagnose van de dokter: tonsillitis, ofwel een ontsteking van de amandelen. Hardop vloeken was dus een beetje lastig, maar inwendig heb ik veel gevloekt. Ik heb mij al lang niet meer zo ziek gevoeld. De eerste dag ging, ondanks een cocktail van verschillende koortsremmers, mijn lichaamstemperatuur amper onder de 39°C. En ik heb ’s nachts geslapen in een winterpyama onder een dikke donsdeken. Hoewel ik lekte van het zweet, voelde ik mij alleen op die manier een beetje comfortabel. Dan klopt er toch iets niet, dat lijkt mij duidelijk.

Intussen zijn we enkele dagen verder en gaat het al een pak beter. De antibiotica doen hun werk. Ik klink nog alsof ik gisteren te lang op café heb gezeten (I wish!) en de klieren in mijn hals zijn opgezwollen tot het formaat van kleine pingpongballen. Maar de koorts is weg, ik kan al terug vast voedsel doorslikken, en er komt stilaan terug wat energie in mijn lijf. Licht aan het einde van de tunnel dus. De zoveelste crisis weer overleefd.

Ik prijs mij gelukkig dat ik een goed netwerk heb. Dat Elise haar grootouders klaarstonden om ons meisje twee nachten een veilig nestje te geven bij mensen die haar de aandacht konden geven die ze verdient. Dat ik 2 dagen echt compleet heb kunnen crashen en kunnen uitzieken zonder mij iets aan te trekken van andere zaken. Maar wat heb ik mijn meisje gemist. Ik ben dan ook aan het aftellen naar het moment dat ik haar straks terug in mijn armen ga kunnen sluiten. Dat ons bundeltje vreugde weer terug in huis rondloopt. Want hoe dankbaar ik de laatste dagen ook ben geweest voor de stilte, nu is het genoeg geweest en mag er terug wat leven in de brouwerij komen.

En ik hoop uit de grond van mijn hart dat de volgende crisis nu even wegblijft. Dat we even gewoon tot rust kunnen komen. En genieten. Een mens mag al eens hopen, nietwaar?

Oef

Oef. Dat is het woord van de dag. Opluchting.

Omdat het eindelijk wat frisser is.
Omdat de temperatuur op de kinderkamer eindelijk weg van die 30 graden is.
Omdat er eindelijk overdag nog eens ramen en rolluiken open kunnen blijven zonder dat alles gigantisch opwarmt.

Maar vooral: omdat ook de temperatuur van Elise eindelijk terug is gedaald.
De laatste dagen waren koortspieken tot meer dan 40° een regelmatig verschijnsel. Diagnose van de kinderarts: een kerngezond kind dat nu eenmaal nogal fel reageert op het vaccin tegen mazelen – bof – rubella. En 4 tandjes die tegelijk aan het doorbreken zijn. En een hittegolf. Slechte combinatie. Je snapt het plaatje wel.
Vandaag was er eindelijk beterschap. De temperatuur ging niet meer boven de 38°. Er werd terug wat gegeten en flink gedronken. En er werd terug hartelijk gelachen. Licht aan het eind van de tunnel dus. De laatste dagen waren zenuwslopend (meerdere malen hebben we op het punt gestaan om gewoon naar de spoedafdeling te rijden), maar de crisis is zo goed als voorbij. We hebben ook dit weer goed overleefd.

Oef. Meer kan ik daar niet aan toevoegen.

Update

Warm. Dat is het understatement van de week als je het mij vraagt. Ik weet het: het is zomer, en we mogen niet klagen nu het eindelijk eens echt zomerweer is. En van zodra het enkele dagen regent, begint waarschijnlijk iedereen opnieuw te snakken naar de zomerse dagen van nu. Of bijna iedereen. Want ik kan u met de hand op het hart zeggen: ik ga daar niet kwaad voor zijn. Mijn lichaam is niet echt gemaakt voor tropische temperaturen. Tenzij ik op vakantie ben in Zuid – Frankrijk en heel de dag aan een zwembad kan liggen, dan is dat natuurlijk een ander geval 🙂

Hetzelfde geldt voor mijn vriend: die zou ook veel liever een extra trui moeten aantrekken in plaats van zich kapot te zweten. En je kan het raden: met twee ouders die slecht tegen de warmte kunnen, valt het niet te verbazen dat ons meisje ook niet zo een fan is. Overdag is ze gelukkig en stoort het haar niet dat haar haartjes aan haar gezicht plakken van het zweet. Maar ’s nachts vindt ze dat iets minder tof. En ik kan het haar niet kwalijk nemen…. We doen ons best om alles een beetje fris te houden, maar ondanks de inspanningen is het nog altijd 27°C op de babykamer. Geen temperatuur om rustig bij door te slapen. Laat die koelte dus maar snel terugkeren. Ik beloof plechtig dat ik niet zal klagen.

Los daarvan: mijn eerste stap van mijn actieplan is tot hiertoe geslaagd. Op de goede weg dus. Tegen volgende week begin ik aan de volgende stap, al moet ik nog even denken wat die juist zal zijn. Maar daarvoor is mijn brein nu even te oververhit. Wordt vervolgd 🙂

Zomerse salade met gegrilde groenten

Zomers, lekker en gezond

Het is een tijdje geleden dat ik mij nog eens aan een blogpost heb gewaagd, maar deze creatie was gewoon te lekker om niet met jullie te delen 🙂

De groenten heb ik vandaag al vantevoren gegrild zodat ze afgekoeld waren om in de salade te doen, maar uiteraard kan je die warm ook verwerken… Kwestie van goesting en de tijd die je beschikbaar hebt. Zo maak je het:

  • snijd een courgette en puntpaprika fijn. Doe op een bakplaat, besprenkel met olijfolie, en kruid met peper, zout en knoflook. Laat de groenten ongeveer 10 minuten roosteren in een voorverwarmde oven (180°).
  • meng de groenten met een handvol rucola, een potje mozzarellabolletjes, enkele fijngesnipperde blaadjes verse basilicum en een blik kikkererwten
  • snijd een stokbrood in grote stukken. Besmeer de stukken met olijfolie en kruid met wat italiaanse kruiden. Rooster ongeveer 10 minuten en dien samen met de salade op
  • SMAKELIJK!

Op reis….

Het is al even stil geweest op deze blog. Dat heeft een goede reden: de laatste dagen waren we op reis. Met ons gezinnetje. De bestemming: Landal in Nieuwvliet Bad. Een bungalowpark dus, waar we een huisje voor ons drie hadden gehuurd voor een week.

Nu, het was een heel leuke tijd, maar blijkt dat zo op reis gaan met een baby toch nog wat anders is dan vroeger met ons tweetjes. Een paar dingen die we de afgelopen week hebben geleerd:

  • Niet de hele wereld is wakker om 6u ’s morgens. Integendeel. Het is dan nog verdacht stil op het domein. En het ergst van al: de verse broodjes zijn pas om 8u te verkrijgen. Met andere woorden: we ontbeten deze week twee keer: om 6u met broodjes van de vorige dag, en dan om 8u met verse koffiekoeken. Het is tenslotte vakantie, nietwaar? 🙂
  • Het strand blijkt een eindeloze zandbak te zijn. Dolle pret voor onze kleine meid. Maar als ze dan plots met haar natte gezichtje en open mond plat op haar gezicht in het zand terechtkomt, is de pret plots ver te zoeken. En voor wie het zich afvraagt: zand blijkt vrij snel zijn weg te vinden door het spijsverteringsstelsel. Het zand dat in haar mond terechtgekomen was, hebben we de volgende ochtend al op andere plaatsen teruggevonden. Boeiend. Ahum.
  • Zwemmen is blijkbaar niet voor elke baby even leuk. Meer nog, dat dobberen blijkt zelfs vrij eng te zijn. Zeker in een zwembandje. Horror. Bij mama, papa, of oma op de arm viel het mee. Maar enthousiasme zou ik het nog niet echt noemen. In tegenstelling tot Elise haar nichtje, die het kostelijk naar haar zin had in het water. Ieder zijn ding zeker?
  • Vroeger was op vakantie gaan voor ons een periode van rust. Dat blijkt nu totaal anders. Mentaal is het ontspannend om eens zoveel tijd met je kind door te brengen. Maar fysiek zijn we waarschijnlijk vermoeider teruggekeerd dan vantevoren. Het feit dat Elise vrij slecht heeft geslapen daar, zal er ook voor iets tussen zitten. Maar we waren echt blij om terug thuis in ons eigen bed te slapen.
  • De belangrijkste conclusie: voor ons kleintje is weinig al meer dan genoeg. Het feit dat ze een hele week van de onverdeelde aandacht van mama en papa kon genieten, was volgens mij al reden genoeg om gelukkig te zijn. Je zag ze profiteren en het naar haar zin hebben. En uiteraard genieten wij daar ook weer van. Spectaculaire dingen waren niet nodig: een klein speelgoedkeukentje in de binnenspeeltuin, op tijd en stond een aflevering van Bumba kijken op schoot bij de mama, en dan spelen in die gigantische zandbak. Het was genoeg. En wij waren blij met die lach op haar gezicht.

Overigens hebben we onze vakantie een dag ingekort. Het weer was niet in ons voordeel de laatste dagen, en dus kwamen we tot de conclusie dat we beter een dag eerder konden terugkeren. Kwestie van terug naar ons eigen nestje te gaan. Want die conclusie hebben we ook getrokken: eigenlijk zijn we graag gewoon thuis. Ook ons meisje was zichtbaar blij terug thuis te zijn. Wil dat zeggen dat we niet meer op verlof gaan? Nee, zeker niet. Maar misschien een weekend. Of volgend jaar nog eens een week. Voorlopig is het goed zo. Home sweet home 🙂

 

Hoe doen die dat?

Iedereen kent ze wel. De “picture perfect” mama’s die alles altijd onder controle lijken te hebben. Elke keer perfect gewassen en haren perfect in model als ze zich in de buitenwereld begeven. En uiteraard met een al even perfect verzorgde kroost. Het lijkt er dan ook nog eens op dat er daar elke avond een perfect evenwichtige maaltijd op tafel komt, en dat het huishouden daar op wieltjes loopt.

Daar tegenover heb je dan de zogenaamde “ploetermoeders”. Die ploeteren zich elke dag weer opnieuw door alle uitdagingen van het dagelijks leven. ’s morgens een rush om op tijd op de kinderopvang/het werk/de trein te geraken. Elke morgen douchen en de haren perfect in model brengen voor je de deur uitgaat? Daar gelooft de ploetermoeder niet in. Gewoon even opfrissen, en een paardenstaart zorgt dat elke bad hairday onmiddellijk goed gecamoufleerd wordt. ’s avonds doet de ploetermoeder haar best om deftig eten op tafel te zetten, maar evengoed bezwijkt ook zij soms onder de drukte van elke dag en komen er ’s avonds diepvriespizza’s of frietjes van de frituur op tafel. Of een boterham. Daar zit toch ook alles in?
Uiteraard doet de ploetermoeder wel haar uiterste best om te zorgen dat de kindjes niets tekort komen. Er komt op tijd eten en drinken op tafel voor de kroost, en ook op baddertijd wordt niet bespaard. Maar voor de ploetermoeder is het dan weer niet zo erg als er eens een ongestreken t-shirt wordt aangetrokken. Of als de haartjes eens wat minder perfect worden gekamd.
Voor de ploetermoeder is het een overwinning als ’s avonds blijkt dat alles gewoon volgens plan is verlopen, en alles opgeruimd is voor ze ’s avonds uitgeteld in bed kruipt. Kuisen? Dat gebeurt tussendoor. De vloer gedweild krijgen op een gewone weekdag is een ware overwinning, voor de ploetermoeder.

Tot welke categorie ik mezelf reken, is niet zo moeilijk uit te maken. Elke keer vraag ik mij af hoe andere mama’s dat allemaal geregeld krijgen. Maar op het eind van de dag, als ik Elise uit de crèche ben gaan halen en zij bij ons aan tafel zit, en zit te schaterlachen met de kleinste dingen, denk ik dat die categorie eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Ons kindje is supergelukkig, dus zo slecht zullen we het wel niet doen zeker? 🙂

Brr…. over ondertemperatuur bij kindjes

Het is niet mijn bedoeling om hier een moraliserend stukje te schrijven, en ik wil zeker niet pretenderen dat ik een expert ben… Maar ik wil gewoon iets vertellen over een verschijnsel dat mijns inziens nog vaak onderschat wordt: ondertemperatuur bij baby’s en kleine kindjes.

Wat is ondertemperatuur? Wel, de naam zegt het eigenlijk al zelf. Je kind heeft dan gewoon een te lage lichaamstemperatuur (lager dan 36°C). Bij kleine kindjes kan dit gewoon te verklaren zijn doordat ze, zeker in de winter, wat te koud aangekleed zijn (kleine baby’s hebben vaak moeite om hun temperatuur juist te kunnen regelen). Het kan echter ook een teken zijn van een (zware) infectie. Soms reageren baby’s en kleine kinderen niet zoals gewoonlijk op een infectie (met koorts dus), maar krijgen ze te maken met zo een daling van de temperatuur (soms gevolgd door een koortspiek). Heel veel valt daar verder niet over te zeggen. Het enige dat je op zo een moment kan doen is je baby extra warm induffelen (lichaamswarmte helpt nog het best, knuffelen dus! ;-)) en het gedrag en de temperatuur goed in de gaten houden. Geeft de baby een zieke indruk? Reageert hij/zij anders dan normaal? Is er iets waarvan je moederinstinctalarmbellen beginnen af te gaan? Bel dan de dokter en laat het zo snel mogelijk nakijken. Denk niet “de baby heeft geen koorts, dus zal hij/zij niet erg ziek zijn”. Ga gewoon op je gevoel af.

Elise heeft vaak te maken met bovenstaand scenario. Ze maakt wel gewoon koorts als ze ziek is, maar vaak (eigenlijk altijd) wordt dit gevolgd door enkele dagen waarop ze haar temperatuur niet goed kan houden. Recent nog had ze het ook voorafgaand aan de koorts: haar temperatuur zakte tot 35°C, ze was aan het rillen en aan het klappertanden. Na veel induffelen en knuffelen is ze bij mij in slaap gevallen, om een kleine 2u later plots 39,5°C te hebben en helemaal knock out te zijn. Toch niet zo onschuldig dus. Na haar koortspiek kreeg ze haar temperatuur gedurende een tweetal dagen niet zelf op peil. We hebben haar in de huidige warmte in een winterpyama met een lange body te slapen gelegd onder 2 dekens. Pas dan was ze op temperatuur en kon ze rustig slapen. Na 2 dagen van extra kledinglaagjes was ze terug in orde.

Het punt van mijn verhaal? Let er voor op. Dat is alles. Die thermometer geeft niet de enige waarheid aan of is niet de enige parameter, ga op je gevoel af. En ook nog het volgende:
Neen, de baby was niet gewoon “te koud aangekleed” (als het binnen 24°C is, is dat nogal moeilijk).
Ja, die temperatuur was wel echt zo laag (ik kan intussen correct met een thermometer werken, en heb het 2x gecheckt….).
Sommige lichaampjes werken nu blijkbaar net iets anders dan volgens het boekje. Het zij zo.

🙂

 

Update

Gisteren kon je nog mijn beklag lezen over hoe het er aan toe gaat als zieke mama met een zieke baby in huis. Vandaag zijn we een doktersbezoek voor mij en voor de dochter verder. En ik had beloofd om wat optimistischer te zijn vandaag.

Het goede nieuws dus eerst: we zijn niet doodziek. Een hardnekkig virus dat zich zowat overal in het lichaam even nestelt en dus zorgt voor keelpijn, oorpijn, misselijkheid,… Reden genoeg om je belabberd te voelen, maar na een paar dagen uitzieken zou dat allemaal weer voorbij moeten zijn. Aftellen dus.
Nog meer goed nieuws: mijn ouders passen vandaag en vannacht op Elise, dus kan ik mij met een gerust hart hier onder mijn dekentje in de zetel nestelen en uitzieken. Met toch iets minder zorgen aan het hoofd. Ook dat zit dus goed.

Maar het is toch dubbel: ik ben heel opgelucht dat ik een dag en nacht gewoon kan crashen. Het is nodig, mijn lichaam schreeuwt om rust. Maar het feit dat Elise ook nog niet volledig genezen is, maakt toch dat ik mij aan de andere kant gigantisch schuldig voel. Want hoewel ik weet dat mijn ouders supergoed voor ons meisje zorgen (anders zou ik haar niet aan hen toevertrouwen), voel ik mij als mama verplicht om zelf voor ons meisje te zorgen. En dat maakt het uitzieken toch een pak minder onbezorgd dan het lijkt. Maar goed, het is beter dan niks. Er zit niks anders op dan nog een dafalgannetje te pakken, en te wachten tot het beter is. We hadden tenslotte beloofd om optimistischer te zijn, nietwaar?

11 maanden… De tijd vliegt.

Morgen zijn we 18 april. Onze kleine baby wordt dan al 11 maanden. Met andere woorden: binnenkort blaast ze haar eerste kaarsje uit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij daar zelf nog serieus op moet voorbereiden, op praktisch én op mentaal vlak.

Praktisch vlak: de logistiek is geregeld, dat wil zeggen: de locatie van de verjaardagsfeestjes voor de familie ligt vast (lang leve de grootouders!). Dat scheelt dus al. Maar nog niet geregeld: de verjaardagstaart. Ik heb mij namelijk voorgenomen die zelf te bakken, ahum. Nu heb ik intussen wel wat ervaring met het bakken van simpele koekjes en taarten, maar natuurlijk wil ik mijn dochter niet gewoon een gezonde haverkoek als verjaardagstaart geven. Nee, dat moet een taart worden met alles erop en eraan, versiering inclusief. Zo een waarvan er een miniversie voor Elise zelf is, en een grote voor de rest, zodat Elise zelf haar eigen taartje kan opsmullen. In theorie heb ik het dus al helemaal bedacht. Nu alleen de praktijk nog… Bovendien zijn in mijn familie de voedselintoleranties nogal aanwezig, dus wil ik die taart ook nog eens gluten – en lactosevrij maken. Kwestie van iedereen van de taart te kunnen laten meesmullen. En kwestie van het nog een beetje uitdagender te maken 😉
Om dan nog maar te zwijgen van de kroon, de slingers, en alles anders dat er nog bij komt kijken. Maar goed, een maand is nog lang, nietwaar?

De voorbereiding op mentaal vlak is ook nog niet in orde: ik begrijp nog altijd niet dat ons klein baby’tje zo snel groot wordt. Het lijkt wel gisteren dat ze geboren werd. En langs de andere kant ben ik precies al vergeten hoe klein ze is geweest. Op een babyborrel afgelopen week (het kindje was 6 weken jong) was ik compleet in shock dat Elise ook zo klein is geweest. We zien haar nog altijd als onze baby, maar als ik dan bedenk dat ze 11 maanden geleden in die minikleertjes paste die nu op de stapel liggen om op te ruimen, vraag ik mij soms af wanneer ze zo hard is gegroeid, en of ik dat niet allemaal heb gemist? Ons kindje is al een echt persoontje aan het worden, die duidelijk maakt wat ze wil, wanneer ze het wil… Een vrolijke baby die als ze wakker wordt ’s morgens lachend begint rond te kruipen in haar bedje en je met haar breedste glimlach begroet als je de kamer binnenkomt. Een minimensje dat superblij wordt als mama en papa samen met haar met de blokken spelen. Een meisje dat dolblij begint te schaterlachen als er iets grappigs op tv verschijnt (Bumba blijft een winner, maar ook BabyTV blijkt veel successen in petto te hebben). En een klein wondertje dat ’s avonds voor ze gaat slapen ervan geniet om nog even met mama en papa in de zetel te liggen en wat tv te kijken. Soms ligt ze zelf helemaal alleen in de zetel… Wat ze duidelijk van mama en papa heeft afgekeken. Kortom: ze wordt (te) snel groot.Ik heb nog een maand om mezelf mentaal klaar te stomen voor haar eerste verjaardag. Komt goed, denk ik 😉

Zelf heb ik momenteel een klein probleem op fysiek vlak. Door nieuwe steunzolen die ik ben gaan dragen (en die blijkbaar niet 100% goed afgesteld waren), heb ik een slijmbeursontsteking aan mijn achillespees opgelopen. En omdat rusten bij mij nogal moeilijk is (op het werk loop ik bijna constant rond, en ook thuis vind ik het zeer moeilijk om in mijn zetel te blijven hangen) heb ik dat nog wat extra geforceerd en is mijn achillespees zelf ook gaan ontsteken. Nu heb ik dus geen andere keus, en moet ik wel goed rusten om nog erger te voorkomen. Gelukkig heb ik een flexibele werkgever en kan ik van thuis uit werken. Want ik kan u zeggen: thuis in de zetel zitten terwijl ik (op mijn voet na) perfect gezond ben, is niets voor mij. Het is dan voor mijn eigen mentale gezondheid en het welzijn van mijn huisgenoten beter als ik mij toch nog wat nuttig kan maken. En die extra dagen thuiswerk geven mij de kans om even een inhaalbeweging te doen en op werkvlak een aantal zaken in orde te brengen die al een tijdje op mijn to do – lijst staan. Thuis krijg ik immers dubbel zoveel werk gedaan als op kantoor. Maar goed, onder de mensen komen is ook wel fijn, dus hopelijk volgende week terug volop actief (of toch actief genoeg om te gaan werken…).

Wordt vervolgd!

 

Zalm met parmaham, pesto en courgetti’s

Een heel simpele manier om zalm klaar te maken, maar wel ideaal om een beetje indruk mee te maken. Het geheel is een bom van smaak, en het ziet er nog eens mooi uit ook 🙂 Ik heb in deze versie zelf een pesto gemaakt, maar uiteraard werkt het met pesto uit een potje ook, alleen dreigt het geheel dan een beetje te zout te worden naar mijn smaak. Maar lekker is het sowieso 🙂

Ingrediënten (4 personen):

  • 4 stukken verse zalm zonder vel
  • 1 tomaat
  • 8 à 10 plakken parmaham
  • 1 plantje basilicum
  • 1 handvol amandelen
  • olijfolie
  • 2 courgettes

Bereiding:

  1. verwarm de oven voor op 180°C
  2. Maak de pesto door de basilicumblaadjes te blenden met een handvol amandelen en een flinke scheut olijfolie. Breng het geheel op smaak met peper, zout en eventueel wat knoflook
  3. Snijd de tomaat in dunne schijfjes
  4. Bestrijk elk stuk zalm met wat pesto en leg er een schijfje tomaat op
  5. Wikkel de zalm in parmaham en prik het geheel vast met een tandenstoker
  6. Zet de zalm gedurende +/- 20minuten in de oven
  7. Maak spirelli’s van de courgettes (lang leve de spiraalsnijder)
  8. Bak de courgetti’s even kort op in de wokpan en breng op smaak met peper en zout
  9. Leg in een diep bord eerst wat courgettes, en daar bovenop een stukje zalm
  10. SMAKELIJK!