De eerste reis

Afgelopen weekend was het zover: we zouden voor de eerste keer op reis gaan met onze kleine meid (inmiddels toch ook al bijna 9 maanden oud). 1 woord om de voorbereiding samen te vatten: STRESS!

De bestemming was een huisje in de Ardennen, waar we samen met mijn schoonfamilie de 30ste verjaardag van mijn schoonzus gingen vieren. Ik had een uitgebreide checklist gemaakt met alle items die we moesten meenemen (1 klein koffertje voor onszelf, de rest van de auto zou gevuld zijn met babymateriaal). We gingen dit vrijdagvoormiddag allemaal bij elkaar zoeken en dan rustig na de fruitpap van de dochter vertrekken, zo rond 14u… Een planning waar weinig mee kon fout lopen…
Tot we het weerbericht in de gaten kregen. Er werd een sneeuwzone aangekondigd. En in het binnenland zou de sneeuw beginnen vallen om (je raadt het al) 14u… Het dorpje waar we naartoe zouden gaan is niet bepaald gelegen naast de autostrade, en besneeuwde hellingen proberen op rijden leek ons geen ideale start van de vakantie. En dus werd de planning aangepast: donderdagavond een speedsessie inpakken georganiseerd, en vrijdag om 10u30 zaten we in de auto op weg naar onze bestemming.

Het was de eerste keer dat ons meisje zo lang in de auto zou zitten: 1u was tot hiertoe haar maximum, en nu zouden we een rit maken van 3u. In plaats van tussenstops te plannen, besloten we gewoon het erop te wagen en af te wachten hoe ons kleintje het zou doen. En dat bleek mee te vallen: er was een kleine dramasessie juist voor een wegparking, en die sessie bleek snel opgelost na een pamperwissel (op het geïmproviseerde verzorgingskussen in de auto, zijnde de passagierszetel). Daarna werd er nog wat geslapen, en enkel het laatste half uur was lastig (maar dat bleek vooral aan de honger te liggen). 3u na vertrek stonden we zonder wegproblemen op onze bestemming en kon het volgende stresspunt zich aandienen: onze dochter is namelijk gewend om rustig op haar eigen kamer te slapen. Nu moest ze bij mama en papa op de kamer, en op enkele meters van de living waar er ’s avonds nog rustig gekeuveld werd. Bovendien lag haar jongste nichtje (er zit maar 3 weken leeftijdsverschil tussen) in de kamer ernaast, en zat er in de praktijk 10cm en 1 gyproc muurtje tussen de 2 baby’s. Of ze goed zou kunnen slapen in al dat lawaai, was dus nog maar de vraag.
Maar onze vrees bleek onterecht: onze dochter sliep als een roos. Haar eigen kroelknuffeltjes waren mee, ze had haar vertrouwde slaapzak, en mama en papa vlakbij. Meer bleek niet nodig te zijn. Ook overdag werd er flink geslapen. Ze heeft genoten van wandelingen in de Ardense buitenlucht, en was in haar nopjes als ze met iedereen mee aan tafel kon zitten. Met andere woorden: ze deed dat voorbeeldig.

De terugreis werd dus met veel minder stress aangevat dan de heenreis. En opnieuw terecht. Hoewel ik volgende keer de autorit liefst minstens 30min minder lang zou willen maken, durf ik zeggen dat ons meisje dat goed heeft gedaan. Zo goed, dat we zelfs al durven nadenken over een nieuwe vakantie. De bestemming? Die laten we nog even in het midden. 😉

Back in business

Ik ben terug van weggeweest, maar het is een tijdje stil geweest op mijn blog….

De reden? Al een tijdje voel ik mij niet zo goed in mijn vel, maar ik wou/durfde daar niets over schrijven. Ik heb namelijk de irritante gewoonte aangekweekt om streng te zijn voor mezelf, en denk al snel dat mensen niet geïnteresseerd zijn in wat ik te vertellen heb. Maar ik heb een knop omgedraaid. Mensen die niet geïnteresseerd zijn, moeten maar wegblijven van deze blog, zo simpel is het.

Het zijn lastige weken geweest. Ons dochtertje is superbraaf en doet het heel goed, maar heeft vaak problemen om stoelgang te maken. Een tijdlang ging bijna elke kakapamper gepaard met een serieuze huilsessie. Vooral ’s nachts. Enige manier om verlichting te brengen was dan een glycerinesuppo opsteken, om dan daarna een heuse stop stoelgang er uit te laten komen. Na zo een suppo was ons meisje meestal terug rustig en sliep terug verder. Mama daarentegen lag telkens nog een hele tijd wakker om te bekomen enerzijds, en was hyperalert of er terug problemen zouden zijn anderzijds. Resultaat: oververmoeide mama, oververmoeide papa (want ook al spreek je af om af te wisselen: als het kind krijst van de pijn, zijn de beide ouders sowieso wakker), en een dochtertje dat zich van geen kwaad bewust is. Onderbroken nachten in combinatie met verschillende verkoudheidvirussen die de ronde doen, hebben mij uiteindelijk toch op de knieën gekregen. Ik zit nu dus enkele dagen thuis uit te zieken. De dochter gaat naar de opvang, en ik doe mijn best om met de nodige rust en gezonde voeding terug wat op krachten te komen.

Het heeft even geduurd, maar nu durf ik voor mezelf toe te geven dat ik niet alles kan combineren. Ik heb dus op verschillende vlakken een aantal lessen geleerd.

  • Ik werk 4/5, maar heb een leidinggevende functie. In de praktijk wil dat zeggen dat ik mij op de dagen dat ik werk dubbel plooi om al mijn werk gedaan te krijgen, en dus eigenlijk een voltijdse taak uitoefen op 4 dagen. Of toch probeer. Ik werk regelmatig van thuis uit, omdat ik dan geconcentreerder kan werken en dus meer werk afgerond krijg. Maar tegelijkertijd voel ik mij dan schuldig tegenover mijn medewerkers, omdat ik als baas zo weinig aanwezig ben. Volgende week volg ik een opleiding timemanagement voor leidinggevenden, wie weet brengt die wel handige tips aan het licht om beter rond te geraken. Maar voorlopig neem ik mezelf voor: ik doe wat ik kan. Wie dat niet genoeg vindt, moet daar zelf maar conclusies uit trekken.
  • Ik had een poetsvrouw, maar door omstandigheden is die afgehaakt. De zoektocht naar een nieuwe blijkt niet zo simpel… Ook omdat ik nog kieskeurig ben wie ik in mijn huis toelaat. Resultaat: ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen. Tot voor kort verwachtte ik van mezelf ook hetzelfde resultaat als van een poetsvrouw. Dat idee heb ik intussen gelukkig kunnen loslaten. Ons huis is nooit volledig proper (zoals het geval is als de poetsvrouw is geweest), maar ik slaag erin om alles aanvaardbaar proper te krijgen. Regelmatig poets ik 1 ruimte. Op die manier wordt het nooit een volledig stort. Ideaal? Neen. Leefbaar? Jazeker.
  • Als nieuwe mama vond ik dat ik voor mijn kind steeds het onderste uit de kan moest halen. Elke dag de dochter in bad steken (ons meisje vindt dat namelijk fantastisch, het is voor haar een echt relaxmoment), verse fruitpap en groentenpap maken, elke dag mooi gestreken propere kleren aan, niet te veel verwennen… Ondertussen relativeer ik beter: een dag niet in bad is geen drama en geeft ons wat meer rust in de avondplanning. Potjesvoeding blijkt bij de dochter ook enorm in de smaak te vallen. Als de kleertjes nog wat verfrommeld zijn, ziet ons meisje er nog steeds enorm schattig uit. En als de dochter om 5u30 ’s morgens vrolijk babbelend wakker wordt, nemen we ze met plezier nog even bij ons in bed en proberen na haar ochtendpapje nog wat verder te slapen. Soms lukt dat zelfs, en worden we pas rond 7u opnieuw wakker 😉
  • Ik voelde mij steeds verplicht om intensief contact te houden met mijn vriendinnen. Als ik enkele dagen niets liet horen, voelde ik mij schuldig. Nu besef ik dat het niet om de frequentie gaat, maar om het contact zelf. En dat kan even waardevol zijn als je elkaar wat minder hoort. De echte vrienden zullen daar nooit een probleem van maken.

Weer enkele levenslessen verder dus. Nu de volgende uitdaging: de lessen ook in de praktijk blijven omzetten.
Ben ik zeker dat dat gaat lukken? Absoluut niet. Maar we doen ons best, en dat is toch al iets 🙂

 

Avondje uit

“voor jezelf zorgen is ook voor je kind zorgen”

Gisteren hadden we voor het eerst sinds lang nog eens een avondje uit met ons 2 gepland. De dochter ging bij de grootouders logeren, en wij gingen een concertje bijwonen. We waren al weken aan het aftellen!
Maar de voorbije weken was ons meisje regelmatig ziek. Onderbroken nachten, doktersbezoeken,… Het waren lastige weken. We waren dan ook sterk aan het overwegen om gewoon thuis te blijven. In de zetel te nestelen en gewoon te crashen.
Maar dat hebben we niet gedaan. En dat bleek de juiste beslissing!
Het deed ons deugd om eens ons hoofd leeg te maken. Samen te lachen. En om eens een nacht gerust te slapen en niet constant te luisteren of de dochter wakker wordt. Om eens te kunnen “uitslapen” (ook al waren we allebei om 8u uit bed).
Uiteraard smolten we helemaal toen we onze dochter gingen ophalen en ze uitbundig lachte toen ze ons zag. En uiteraard zouden we ze niet meer willen en kunnen missen. Maar ik ben er van overtuigd dat die gestolen avondjes voor ons 2 ons betere ouders maken. Uitgeruster, met een lager stressgehalte, met meer energie om in ons dochtertje te investeren.
Dus aan alle ouders een oproep om je daarbij vooral niet schuldig te voelen. Voor jezelf zorgen is ook voor je kind zorgen. Elk kind heeft baat bij uitgeruste ouders. Wij hebben er in elk geval deugd van gehad 🙂