11 maanden… De tijd vliegt.

Morgen zijn we 18 april. Onze kleine baby wordt dan al 11 maanden. Met andere woorden: binnenkort blaast ze haar eerste kaarsje uit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij daar zelf nog serieus op moet voorbereiden, op praktisch én op mentaal vlak.

Praktisch vlak: de logistiek is geregeld, dat wil zeggen: de locatie van de verjaardagsfeestjes voor de familie ligt vast (lang leve de grootouders!). Dat scheelt dus al. Maar nog niet geregeld: de verjaardagstaart. Ik heb mij namelijk voorgenomen die zelf te bakken, ahum. Nu heb ik intussen wel wat ervaring met het bakken van simpele koekjes en taarten, maar natuurlijk wil ik mijn dochter niet gewoon een gezonde haverkoek als verjaardagstaart geven. Nee, dat moet een taart worden met alles erop en eraan, versiering inclusief. Zo een waarvan er een miniversie voor Elise zelf is, en een grote voor de rest, zodat Elise zelf haar eigen taartje kan opsmullen. In theorie heb ik het dus al helemaal bedacht. Nu alleen de praktijk nog… Bovendien zijn in mijn familie de voedselintoleranties nogal aanwezig, dus wil ik die taart ook nog eens gluten – en lactosevrij maken. Kwestie van iedereen van de taart te kunnen laten meesmullen. En kwestie van het nog een beetje uitdagender te maken 😉
Om dan nog maar te zwijgen van de kroon, de slingers, en alles anders dat er nog bij komt kijken. Maar goed, een maand is nog lang, nietwaar?

De voorbereiding op mentaal vlak is ook nog niet in orde: ik begrijp nog altijd niet dat ons klein baby’tje zo snel groot wordt. Het lijkt wel gisteren dat ze geboren werd. En langs de andere kant ben ik precies al vergeten hoe klein ze is geweest. Op een babyborrel afgelopen week (het kindje was 6 weken jong) was ik compleet in shock dat Elise ook zo klein is geweest. We zien haar nog altijd als onze baby, maar als ik dan bedenk dat ze 11 maanden geleden in die minikleertjes paste die nu op de stapel liggen om op te ruimen, vraag ik mij soms af wanneer ze zo hard is gegroeid, en of ik dat niet allemaal heb gemist? Ons kindje is al een echt persoontje aan het worden, die duidelijk maakt wat ze wil, wanneer ze het wil… Een vrolijke baby die als ze wakker wordt ’s morgens lachend begint rond te kruipen in haar bedje en je met haar breedste glimlach begroet als je de kamer binnenkomt. Een minimensje dat superblij wordt als mama en papa samen met haar met de blokken spelen. Een meisje dat dolblij begint te schaterlachen als er iets grappigs op tv verschijnt (Bumba blijft een winner, maar ook BabyTV blijkt veel successen in petto te hebben). En een klein wondertje dat ’s avonds voor ze gaat slapen ervan geniet om nog even met mama en papa in de zetel te liggen en wat tv te kijken. Soms ligt ze zelf helemaal alleen in de zetel… Wat ze duidelijk van mama en papa heeft afgekeken. Kortom: ze wordt (te) snel groot.Ik heb nog een maand om mezelf mentaal klaar te stomen voor haar eerste verjaardag. Komt goed, denk ik 😉

Zelf heb ik momenteel een klein probleem op fysiek vlak. Door nieuwe steunzolen die ik ben gaan dragen (en die blijkbaar niet 100% goed afgesteld waren), heb ik een slijmbeursontsteking aan mijn achillespees opgelopen. En omdat rusten bij mij nogal moeilijk is (op het werk loop ik bijna constant rond, en ook thuis vind ik het zeer moeilijk om in mijn zetel te blijven hangen) heb ik dat nog wat extra geforceerd en is mijn achillespees zelf ook gaan ontsteken. Nu heb ik dus geen andere keus, en moet ik wel goed rusten om nog erger te voorkomen. Gelukkig heb ik een flexibele werkgever en kan ik van thuis uit werken. Want ik kan u zeggen: thuis in de zetel zitten terwijl ik (op mijn voet na) perfect gezond ben, is niets voor mij. Het is dan voor mijn eigen mentale gezondheid en het welzijn van mijn huisgenoten beter als ik mij toch nog wat nuttig kan maken. En die extra dagen thuiswerk geven mij de kans om even een inhaalbeweging te doen en op werkvlak een aantal zaken in orde te brengen die al een tijdje op mijn to do – lijst staan. Thuis krijg ik immers dubbel zoveel werk gedaan als op kantoor. Maar goed, onder de mensen komen is ook wel fijn, dus hopelijk volgende week terug volop actief (of toch actief genoeg om te gaan werken…).

Wordt vervolgd!