Mama, ik ben bang…

Oké, het komt nog niet echt in die vorm uit de mond van Elise. Haar uiting van angst is veeleer een schreeuw en uitgestoken armpjes die erom smeken om opgepakt en geknuffeld te worden. Maar hoe het eruit komt, dat is een detail. Feit is dat ons meisje steeds meer het fenomeen “angst” begint te kennen.

Niet dat ze constant bang rondloopt, zeker niet. Integendeel, de laatste weken loopt ze eigenlijk vrij vrolijk rond en amuseert ze zich probleemloos met de kleinste dingen. Maar af en toe steekt dus ineens de angst de kop op, waar ze vroeger daar totaal nog geen last van had. Enkele voorbeelden:
de kruimeldief: pure horror. Vroeger, toen ze nog baby was, was dat nochtans de uitgelezen manier om haar in slaap te krijgen. Maar nu dus niet. Ze wijst dan heel vrolijk mama op het feit dat er kruimels op de grond liggen (leuk, zo een neurotisch peutertje in huis dat geen vuiltjes kan verdragen, ahum), maar als mama die dan efficiënt met de kruimeldief wil laten verdwijnen is het drama. Dan maar het handvegertje zeker?
de stofzuiger: min of meer hetzelfde verhaal. Van ver en zolang er geen lawaai uitkomt vindt ze dat een zeer fascinerend toestel. Maar als het wordt aangezet, is het gedaan. Nochtans kon ze er vroeger geen genoeg van krijgen, maar goed, tijden veranderen zeker?
– de kikker uit die ene aflevering van Maya De Bij: Maya is hier zowat het favoriete tv-programma, naast Bumba en Uki. Maar er is één aflevering waarin een kikker een stuifmeelbal probeert op te eten voor de neus van Maya en haar vriendje Willy. Ik vind die kikker er persoonlijk grappig uitzien, maar Elise ziet er de humor niet van in. Vanaf het moment dat de kikker in beeld komt, is het gedaan. Maar zodra de kikker uit beeld is, is Maya weer fantastisch 🙂 En trouwens: de kikker uit Bumba vormt geen enkel probleem…. Ik zoek de logica nog 🙂
mannen met een pet op: de grootvader van Elise kwam vorige week nogal dichtbij met een pet op, en dat is ze niet gewoon. Ook daar pure paniek, alsof ze benaderd werd door een enge vreemdeling die kwade bedoelingen had. Maar het was dus gewoon de grootvader. Toen ze dat doorhad, kalmeerde ze wel (oef!).

Ik kan alleen maar proberen mij in haar wereld te verplaatsen. Moet ook eng zijn: je ziet een machine ineens gigantisch veel lawaai maken, en er verdwijnen dan nog dingen in ook. Wie zegt dat zij niet mee gaat verdwijnen (ik vermoed toch dat ze daar wat schrik voor heeft)? Toch een enge grote wereld om te ontdekken voor zo een klein mensje. En dus proberen we haar duidelijk te maken dat het allemaal niet erg is, maar tegelijk ook haar angst wat te begrijpen. En dan zal ze ooit de kruimeldief en de stofzuiger wel gaan appreciëren. Want ja, er mag geen kruimeltje op de grond liggen, maar die machines mogen er ook niet bij. Ik wacht geduldig op het moment dat ze begrijpt dat dat niet zo eenvoudig is. En dan zal de rest wel volgen 😉

Afscheid van het babytijdperk *snif*

Bijna een maand sinds mijn laatste post. Veel te lang. Maar in my defense: het is dan ook een bijzonder hectische en drukke maand geweest.
De belangrijkste verandering: onze kleine meid (16 maanden intussen) is nu echt een peuter geworden. Natuurlijk is dat niet van de ene dag op de andere gebeurd, maar de laatste weken is het wel heel snel duidelijk geworden. Op 3 september, toen andere kindjes voor het eerst naar school gingen, maakte ons meisje de overstap naar de peutergroep in de crèche (ook een beetje een eerste schooldag dus). En dat betekende dus definitief het afscheid van het babytijdperk. En afscheid van het babytijdperk, dat blijkt nogal veel gevolgen te hebben:

  1. Afscheid van het ochtenddutje: de meeste dagen doet Elise nu alleen nog een middagdut(je). Het lukt haar niet altijd (zeker als ze 3 dagen op rij naar de crèche is geweest, dan weegt de vermoeidheid te hard door), maar het merendeel van de dagen is er dus geen sprake meer van een ochtenddutje. Super, want dan is het plots gemakkelijker om in de voormiddag een activiteit te plannen. Maar langs de andere kant blijkt dat dat uurtje rust in de voormiddag niet alleen voor de baby, maar zeker ook voor mama en papa zeer welkom was. Waar ons meisje meestal vrolijk door de voormiddag flaneert, lopen mama en papa er soms een beetje verdwaasd bij, en steekt heimwee naar die ochtenddut de kop op. 😉
  2. Afscheid van de fruitpap: in de crèche is de regel duidelijk: grote kindjes eten fruit in stukjes, geen fruitpap. Een regel waar ons meisje het niet mee eens is. Van fruit was ze sowieso nooit een grote fan (net als de mama, ook al probeer ik het goede voorbeeld te geven), maar als dat geplet werd met een beetje koek eronder vond ze dat nog wel oké. Maar fruit in stukjes, dat is een andere zaak. Banaan gaat er vlot in (het is een zoetekauw, ons kleintje, ook net als de mama), maar al de rest wordt meestal gewoon grondig onderzocht, en daar stopt het bij. Met grondig onderzoeken bedoel ik trouwens echt wel grondig: ze neemt de stukjes vast, draait ze naar alle kanten, likt eraan, ruikt eraan, … Ze is dus echt wel gefascineerd. Maar als je dan suggereert dat ze ook een stukje zou opeten, bekijkt ze je alsof je net een zeer ongepast voorstel heeft gedaan. En zo is de inname van fruit de laatste weken dus drastisch gedaald. Maar goed, ooit zal ze het wel leren zeker?
  3. Afscheid van een hulpeloos wezentje: oké, echt hulpeloos was ons meisje al lang niet meer, maar toch. De laatste weken heeft ze nog veel meer bijgeleerd, en het is steeds meer zij die bepaalt waar er mee gespeeld wordt, wat ze wel of niet wil doen, … En als ze haar zin niet krijgt, hebben we dat ook geweten. Voorlopig nog geen driftbuien in het openbaar, maar thuis hebben we toch al verschillende keren meegemaakt dat Elise zich uit pure boosheid gewoon op de grond legt en begint te brullen. Gelukkig zijn we enkele minuten later altijd weer goede vrienden. Hopelijk blijft het daarbij 🙂

Maar goed, ik wil niet te nostalgisch zijn. Want afscheid van het babytijdperk, betekent het verwelkomen van het peuter – zijn. En dus komen er weer nieuwe dingen bij die ons leven met ons meisje een extra dimensie geven:

  1. Conversaties! Steeds vaker beginnen er bewust woordjes uit ons meisje haar mond te ontsnappen. “Papa” komt er vlot uit (en wordt overigens gebruikt voor zowel papa als mama, daar werken we nog aan), en als ze een (speelgoed)telefoon ziet neemt ze die vast, houdt ze die naast haar oor en zegt ze “hallo” (of toch iets wat er hard op lijkt, babytaal schrijven is niet eenvoudig :-)). Naar de nijntjes die op haar muur hangen wijst ze en zegt ze “tijn”. En zo merken we meer en meer dat ze dingen op haar eigen manier benoemt. Op die manier komt er veel meer directe interactie. Zalig om van die gesprekjes te voeren waarbij we eigenlijk geen idee hebben wat er juist gezegd wordt, maar waar ons meisje duidelijk van geniet. Meer van dat! 🙂
  2. Nieuwe culinaire ontdekkingen: patatjes en fruit worden niet meer gemixt nu. Over dat fruit hebben we het al gehad, dat is geen succes. Maar de patatjes, dat gaat een pak vlotter. Van kieskeurigheid is voorlopig nog niet te veel sprake. Kipfilet, groentenburger, vis, het wordt allemaal met veel smaak verorberd. Ze kan nu ook zonder problemen mee eten met mama en papa, wat voor de nodige gezellige familiemomenten zorgt. Genieten!
  3. Zelfstandigheid: Elise stapt graag. En veel: ze kan bijna 1km stappen op eigen kracht. Aangezien het park hier vlakbij is, kunnen we dus gezellig naar het park gaan wandelen, iets waar ons meisje met volle teugen van geniet. Ze werkt steeds beter mee met het aan – en uitkleden, probeert zelf haar schoenen en sokken aan te doen (niet dat dat lukt, maar het is een moedige poging elke keer), … Ze wordt echt een zelfstandig wezentje. Ze danst er op los als mama en papa voor haar de bumbadans zingen, en draait dan zo hard rond dat ze daarna op haar poep valt omdat ze haar evenwicht even kwijt is. Als ze een liedje hoort, begint ze spontaan in haar handen te klappen. Op die momenten, als ik ons meisje zo zie genieten, kan ik niet anders dan zelf ook een kleine (of minder kleine) uitbarsting van geluk voelen.
  4. Leren loslaten: we kunnen ze niet eeuwig bij het handje houden, die kleine mensjes. Dat wordt hoe langer hoe duidelijker. Letterlijk zelfs: als Elise het gevoel heeft dat ze het allemaal alleen kan, slaat ze mijn hand vol overtuiging weg. En dus moet mama wel loslaten. Al heb ik op dat vlak nog wat te leren 🙂