Back in business

Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog eens een kleine update heb geplaatst. Dat heeft zo zijn redenen: ziek geweest, te druk, te moe… Maar kijk, ik ben er weer! 🙂

Het ziek zijn is nog niet helemaal uit mijn lijf, en minder druk is het hier ook niet bepaald geworden. Maar toch, er is een beetje beterschap. Ons meisje heeft ons de laatste 2 nachten ’s nachts eens niet wakker gemaakt. En ik kan je zeggen: dat is zowat een half mirakel. Ik kan zelfs niet bedenken wanneer dat de laatste keer is voorgevallen. Sterker nog: ik denk dat we hier van een primeur kunnen spreken. Tot hier toe was het, op een enkele uitzondering na, elke nacht wel iets. Variërend van enkele uren wenen tot gewoon even uit bed om het tutje terug te geven. Je wist nooit goed wat te verwachten. Alleen dat je iets kon verwachten. Maar de laatste 2 nachten was er alleen stilte. Ik durf nog niet van een trend te spreken, en hou er rekening mee dat het vannacht misschien weer niet zo vlot gaat. Maar er is wel een stille hoop. Dat is al iets 🙂

Volgende week mag ons meisje naar de grote groep in de crèche. Bij de “grote” kindjes dus, niet meer bij de baby’s. Ons meisje is dus echt al een peuter geworden. En deze mama wordt daar toch een beetje nostalgisch van. Ze wordt groot. Ze krijgt een eigen karaktertje, laat haar voorkeuren (en dingen die ze minder leuk vindt) duidelijk merken. Ze kan gigantisch schaterlachen, op een manier waar je niet anders kan dan er zelf gelukkig van worden. En ze kan om kleine dingen intens verdrietig zijn (mama die haar haartjes wil kammen bijvoorbeeld, een drama!). Ze begint meer en meer te begrijpen wat je haar uitlegt, en doet moedige pogingen om alles te benoemen wat ze ziet. Fantastisch om te zien. En ik krijg er soms een krop van in de keel, als ik bedenk hoeveel ze de afgelopen 15 maanden heeft geleerd. Als ik mijn dochter bezig zie, ben ik er van overtuigd dat ik toch zeker iets goeds heb gedaan.

Op hoop van zegen dus! We hopen op een rustige nacht, en nog vele rustige nachten daarna. En ik kijk er al naar uit om ons meisje verder te zien groeien en openbloeien. Ons klein bundeltje liefde. 😉

Slaap, kindje, slaap….

24 april. Dat wil op dit moment voor mij maar één ding zeggen: dat er eindelijk een paar weken aankomen waarin we een aantal verlof-/wettelijke feestdagen cadeau krijgen. Rust, met andere woorden. En dat is wat mij betreft geen moment te vroeg.

Want de laatste dagen zijn verschrikkelijk vermoeiend geweest. Ik kan u zeggen: er zit hier een wrak achter de laptop te bloggen. Het is 19u30, en ik kan u garanderen dat ik binnen een uur onder de wol kruip.
De reden voor deze enorme vermoeidheid? Ik wou dat ik het wist. Het is te zeggen, op zich is de oorzaak niet ver te zoeken. Ons meisje heeft het doorslapen even in de vergeethoek geduwd. Nachtelijke papjes en nachtelijke huilconcerten komen de laatste week weer elke keer terug. Maar de reden? Ik heb geen flauw idee. Tandjes? Verkouden? Keelpijn? Gewoon een lastige periode? Het kan allemaal. Het enige dat ik weet, is dat het lichtelijk uitputtend is. Dus trekken we donderdag maar even naar de kinderarts, gewoon om zeker te zijn dat alles in orde is. En om te vermijden dat ik echt aan alles wat ik doe ga twijfelen. Een beetje geruststelling kan soms al deugd doen.

Ergens weet ik gelukkig wel dat het allemaal wel in orde zal komen. Periodes als dit zijn al vaker voorgekomen en altijd weer voorbij gegaan. Dat zal dus ook nu weer gebeuren. Maar ik hoop dat we er niet te lang meer op moeten wachten 🙂

Los daarvan, is het ongelooflijk hoe snel ons meisje evolueert. De klassieker “hoe groot wordt Elise?” (waarop ze haar armpjes prompt in de lucht steekt en al haar groeiambities de vrije loop laat) is al flink ingestudeerd. En op de vraag “waar is je buik?” wordt er vlot met het kleine wijsvingertje naar haar buik gewezen. En daarna klapt ze uit zichzelf in haar handjes. Applaus voor jezelf: we hebben het haar nooit geleerd, maar ik ben blij dat ze zichzelf zo aanmoedigt.

Hoe groot wordt Elise? ZOOOOO groot!

Afgelopen weekend stond ook in het teken van nog meer ontdekkingen. Zo heeft ze haar eerste kennismaking gehad met een trampoline. En ze was een grote fan. Het op en neer bewegen (met een beetje hulp van mama die er naast zat natuurlijk) toverde een enorme glimlach op haar gezicht.
Wat haar dan duidelijk weer niet kon bekoren, is de kennismaking met gras. Buitenlucht vindt ze leuk, maar als ze met haar blote beentjes of voetjes in het gras terechtkomt, verdwijnt haar glimlach snel van haar gezicht en wordt er op alle manieren geprobeerd om van het gras af te komen. Het voordeel: het gras fungeert als een soort van veiligheidshek. Leg een speelmat op het gras, en we kunnen zeker zijn dat Elise niet van die mat komt (iets wat niet gezegd kan worden op eender welke andere ondergrond). Elk nadeel heeft zijn voordeel, of hoe zeggen ze dat?

Zomerpret op de trampoline

Verder is onze beestenboel thuis een beetje uitgebreid dit weekend. Er zijn 3 kippen bijgekomen. En niet zomaar kippen, maar zijdehoenders. Voor de leken onder ons: pluizige kippen waarbij de veren eigenlijk haar zijn. Resultaat: een paar superschattige pluizenbollen, die bovendien zeer tam zijn en zich gemakkelijk laten oppakken en strelen. Een ideaal huisdier dus, zeker voor kleine kindjes. Ik ben alvast grote fan! Het zwarte exemplaar heeft intussen de bijnaam Houdini gekregen, want die is er al 3 keer in geslaagd te ontsnappen. Tja, het is een half krielras, en blijkbaar hebben die dus echt niet veel plaats nodig om ergens door te geraken. Dat in combinatie met een stoer karakter (de 2 soortgenoten durfden hun hok nog niet uit, terwijl de zwarte al bij de buren zat), zorgt voor veel avonturen blijkbaar. Maar ja, zo blijft het een beetje spannend. Intussen is de kippenren omgetoverd tot een verstevigd fort. Als de kip nu nog weg geraakt, is de vrijheid haar gegund.

Fluffy chicken

En zo sluiten we deze blogpost in schoonheid af. Onder lichte dwang, want de babyfoon insinueert dat Elise niet van plan is om rustig te slapen. We shall see. Zij die hopelijk gigantisch goed gaan slapen vannacht, groeten u!