Over perfectie en imperfectie…

Wow, ineens blijkt dat het al 11 dagen geleden is dat ik nog eens iets heb gepost hier. Tijd om daar verandering in te brengen. Want vergis u niet, het is niet omdat ik hier niets heb gepost, dat er hier de afgelopen dagen niets gebeurd is. Integendeel. Het is meer een teken dat het allemaal zo druk was, dat ik ’s avonds geen energie meer had om achter mijn laptop te kruipen… Of beter: er ging zoveel in mij om dat ik niet wist waar ik moest beginnen schrijven. Maar nu zijn we weer enkele dagen verder, en is de rust een beetje terug. Zowel fysiek als in mijn hoofd.

Ik heb nu al drie dagen verlof (lang leve het verlengde weekend, en er komen nog 3 dagen bij), en ik kan eerlijk zeggen dat ik er echt aan toe was. Hier thuis was het druk, en de aanhoudende gewoonte van Elise om een nachtvoeding te vragen begon zo zijn tol te eisen qua vermoeidheid… En daarbij komt nog eens dat het zware weken zijn op het werk. De details doen er niet zo toe, maar ik merk dat de combinatie van een leidinggevende functie uitvoeren en een gezin op de rails houden steeds zwaarder wordt en voor conflicten zorgt. Die conflicten zijn vooral intern: ik ben nogal perfectionistisch, en doe niet graag half werk. Ik ben dus niet graag diegene die elke dag al vroeg vertrekt op kantoor, omdat er altijd wel nog werk te doen is. Maar ik ben ook absoluut niet graag de mama die haar dochter elke avond maar amper kan zien omdat ze laat thuis is van het werk. En dus moet ik elke dag een keuze maken. Die keuze gaat zo goed als altijd naar de dochter, dat wel. Ik ben zelden na 17u thuis van het werk, en prijs mij gelukkig dat ik een job heb die dat toelaat. Een job waarin het oké is als ik iets minder uren op kantoor doorbreng, maar die tijd goedmaak door ’s avonds, als mijn dochter in bed ligt, nog wat mails te checken. Of door mijn tijd op de trein om te toveren tot wat extra werkuren ( elke pendelaar weet namelijk dat die tijd soms aardig kan oplopen…). Maar ik merk dat niet iedereen daar zo over denkt. Het probleem: je kan niet alles perfect doen. Het is onmogelijk een perfect diensthoofd te zijn EN een perfecte mama. Het is al onmogelijk om op 1 gebied volledig perfect te zijn, laat staan om die perfectie over meerdere gebieden uit te breiden. Of misschien is dat niet voor iedereen onmogelijk, maar wel voor mij. Voila. Ik zeg het u eerlijk: ik ben daar niet voor gemaakt. Ligt dat aan mij of aan de situatie, dat weet ik niet. Waarschijnlijk een combinatie van de twee. Maar ik herhaal: ik ben daar niet voor gemaakt. Hoe ik dat dan oplos? Geen idee. Ik denk erover na. Voorlopig ben ik nog niet verder gekomen dan enkele dagen rust en focus op ons gezinnetje. De rest zien we later wel weer.

Over dat gezinnetje: Elise is vandaag aan haar laatste week begonnen voor ze de mijlpaal van 1 jaar bereikt. Zondag is al haar eerste verjaardagsfeestje. Hoe dichterbij dat komt, hoe meer ik mij daarover verbaas. Dat ons baby’tje van een jaar geleden geen baby meer is. Dat ons baby’tje steeds meer een mensje wordt met eigen voorkeuren, en dat ze die voorkeuren ook steeds meer duidelijk kan maken. Dat ons meisje meer en meer een mensje wordt dat volop kan genieten van zalig kleine dingen. Voor de zoveelste keer papa een toren laten maken zodat zij die kapot kan maken bijvoorbeeld. Of spelen in het ballenbad dat ze van haar tante kreeg voor nieuwjaar. Bouwen met de blokken (of beter: afbreken wat mama en papa maken met die blokken). Rondlopen met het loophulpje. Ze wijst naar wat ze wil doen, en gaat daar dan ook echt in op. Als ze honger heeft, wijst ze naar de keuken en de kast waar haar koeken staan. Als ze dorst heeft, wijst ze naar haar beker. Om maar te zeggen: ze wordt groot, ons meisje. En dat doet mij toch echt wel iets. Deze mama zal dus toch een beetje emotioneel zijn op de komende verjaardagsfeestjes 🙂

Vandaag hebben we genoten van een van de eerste terrasjes met onze kleine meid. Samen met mijn broer en zijn gezinnetje. Het was een zalig uitje. Zo leuk om te merken dat we ons meisje eigenlijk bijna overal mee kunnen naartoe nemen, en dat ze dat allemaal superleuk vindt. De eerste kennismaking met ijs, zal uiteraard ook geholpen hebben 🙂 Zie mijn instagram-account voor de fotoreportage!

Samengevat: ik weet dat perfectie onbereikbaar is als ik het heb over de perfecte mama zijn, of mijn job perfect uitoefenen. Maar als ik ons meisje zo zie genieten op het terrasje, dan weet ik dat perfectie wel degelijk bestaat.

Intussen ligt Elise na een moeilijke strijd rustig te slapen. Ze heeft het wat te druk gehad vandaag… Hopelijk gaan we toch een goede nacht tegemoet. Afgelopen nacht was er dan wel geen nachtvoeding nodig, maar mijn vriend is wel ongeveer 6 keer uit bed geweest om Elise haar tutje te gaan teruggeven. Ik weet niet of dat zoveel beter is dan 1 keer ’s nachts eruit te moeten voor een flesje en daarna verder te kunnen slapen. Of ik weet het wel: nee, dat is niet beter. Of misschien pedagogisch gezien wel, maar fysiek gezien absoluut niet. Deze mama (en papa) heeft slaap nodig. Veel slaap. Misschien wordt het tijd dat ons meisje eens kan lezen, en dan laat ik haar deze blog lezen. Dan begrijpt ze het misschien…. Maar vergis u niet: ik zie ze doodgraag, onze kleine grote meid!

Back in business

Ik ben terug van weggeweest, maar het is een tijdje stil geweest op mijn blog….

De reden? Al een tijdje voel ik mij niet zo goed in mijn vel, maar ik wou/durfde daar niets over schrijven. Ik heb namelijk de irritante gewoonte aangekweekt om streng te zijn voor mezelf, en denk al snel dat mensen niet geïnteresseerd zijn in wat ik te vertellen heb. Maar ik heb een knop omgedraaid. Mensen die niet geïnteresseerd zijn, moeten maar wegblijven van deze blog, zo simpel is het.

Het zijn lastige weken geweest. Ons dochtertje is superbraaf en doet het heel goed, maar heeft vaak problemen om stoelgang te maken. Een tijdlang ging bijna elke kakapamper gepaard met een serieuze huilsessie. Vooral ’s nachts. Enige manier om verlichting te brengen was dan een glycerinesuppo opsteken, om dan daarna een heuse stop stoelgang er uit te laten komen. Na zo een suppo was ons meisje meestal terug rustig en sliep terug verder. Mama daarentegen lag telkens nog een hele tijd wakker om te bekomen enerzijds, en was hyperalert of er terug problemen zouden zijn anderzijds. Resultaat: oververmoeide mama, oververmoeide papa (want ook al spreek je af om af te wisselen: als het kind krijst van de pijn, zijn de beide ouders sowieso wakker), en een dochtertje dat zich van geen kwaad bewust is. Onderbroken nachten in combinatie met verschillende verkoudheidvirussen die de ronde doen, hebben mij uiteindelijk toch op de knieën gekregen. Ik zit nu dus enkele dagen thuis uit te zieken. De dochter gaat naar de opvang, en ik doe mijn best om met de nodige rust en gezonde voeding terug wat op krachten te komen.

Het heeft even geduurd, maar nu durf ik voor mezelf toe te geven dat ik niet alles kan combineren. Ik heb dus op verschillende vlakken een aantal lessen geleerd.

  • Ik werk 4/5, maar heb een leidinggevende functie. In de praktijk wil dat zeggen dat ik mij op de dagen dat ik werk dubbel plooi om al mijn werk gedaan te krijgen, en dus eigenlijk een voltijdse taak uitoefen op 4 dagen. Of toch probeer. Ik werk regelmatig van thuis uit, omdat ik dan geconcentreerder kan werken en dus meer werk afgerond krijg. Maar tegelijkertijd voel ik mij dan schuldig tegenover mijn medewerkers, omdat ik als baas zo weinig aanwezig ben. Volgende week volg ik een opleiding timemanagement voor leidinggevenden, wie weet brengt die wel handige tips aan het licht om beter rond te geraken. Maar voorlopig neem ik mezelf voor: ik doe wat ik kan. Wie dat niet genoeg vindt, moet daar zelf maar conclusies uit trekken.
  • Ik had een poetsvrouw, maar door omstandigheden is die afgehaakt. De zoektocht naar een nieuwe blijkt niet zo simpel… Ook omdat ik nog kieskeurig ben wie ik in mijn huis toelaat. Resultaat: ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen. Tot voor kort verwachtte ik van mezelf ook hetzelfde resultaat als van een poetsvrouw. Dat idee heb ik intussen gelukkig kunnen loslaten. Ons huis is nooit volledig proper (zoals het geval is als de poetsvrouw is geweest), maar ik slaag erin om alles aanvaardbaar proper te krijgen. Regelmatig poets ik 1 ruimte. Op die manier wordt het nooit een volledig stort. Ideaal? Neen. Leefbaar? Jazeker.
  • Als nieuwe mama vond ik dat ik voor mijn kind steeds het onderste uit de kan moest halen. Elke dag de dochter in bad steken (ons meisje vindt dat namelijk fantastisch, het is voor haar een echt relaxmoment), verse fruitpap en groentenpap maken, elke dag mooi gestreken propere kleren aan, niet te veel verwennen… Ondertussen relativeer ik beter: een dag niet in bad is geen drama en geeft ons wat meer rust in de avondplanning. Potjesvoeding blijkt bij de dochter ook enorm in de smaak te vallen. Als de kleertjes nog wat verfrommeld zijn, ziet ons meisje er nog steeds enorm schattig uit. En als de dochter om 5u30 ’s morgens vrolijk babbelend wakker wordt, nemen we ze met plezier nog even bij ons in bed en proberen na haar ochtendpapje nog wat verder te slapen. Soms lukt dat zelfs, en worden we pas rond 7u opnieuw wakker 😉
  • Ik voelde mij steeds verplicht om intensief contact te houden met mijn vriendinnen. Als ik enkele dagen niets liet horen, voelde ik mij schuldig. Nu besef ik dat het niet om de frequentie gaat, maar om het contact zelf. En dat kan even waardevol zijn als je elkaar wat minder hoort. De echte vrienden zullen daar nooit een probleem van maken.

Weer enkele levenslessen verder dus. Nu de volgende uitdaging: de lessen ook in de praktijk blijven omzetten.
Ben ik zeker dat dat gaat lukken? Absoluut niet. Maar we doen ons best, en dat is toch al iets 🙂

 

Bericht van een oververmoeide mama

“Plots merkte ik dat ik mij op het werk niet meer staande kon houden. “

Het is alweer een hele tijd geleden dat er hier nog een bericht is verschenen. De reden is heel simpel: er zit een zwaar oververmoeide moeder achter deze blog.

In normale omstandigheden ben ik iemand die vrij lang over haar grenzen kan blijven gaan. De eerste weken/maanden met onze dochter waren heel zwaar en vermoeiend, maar één blik op mijn lachende kleine meid en ik vond direct weer wat reservevoorraad energie om te blijven doorgaan.
Toen begon ik terug te werken en werd die reservevoorraad al moeilijker terug te vinden. Maar het ging, omdat onze kleine meid vrij goede nachten maakte en we dus de kans hadden om een beetje te recupereren van een zware werkdag.
Maar sinds we een vijftal weken geleden zijn begonnen met vaste voeding, zijn de nachten niet meer zo rustig. Onze kleine meid heeft / had veel last van constipatie en buikpijn, omdat haar darmpjes de vaste voeding nog niet goed kunnen verwerken. Resultaat: gedurende een paar weken was 2u slaap aaneengesloten slapen zowat het hoogst haalbare. Telkens moesten we meerdere keren per nacht opstaan: ofwel gewoon het tutje geven, ofwel plots terug een nachtvoeding (wat al 3 maanden geleden was).

En ik kan u zeggen: dat vreet aan een mens. Korte nachten vind ik niet erg, daar ben ik intussen vrij goed aan gewend. En het cliché dat vermoeidheid een “way of life” wordt, daar had ik mij ook al bij neergelegd. Maar op geen enkel moment een deftige slaapcyclus kunnen doormaken is in mijn ogen nog van een andere orde. Plots merkte ik dat ik mij op het werk niet meer staande kon houden. Of dat ik ineens vaker moest toegeven aan mezelf dat ik geen energie meer had om bijvoorbeeld de was te doen of te poetsen. Ik sleepte mij door de dagen.
En intussen moesten we natuurlijk ook nog uitzoeken wat er met onze dochter scheelde: in hoeverre was het allemaal te wijten aan aanpassing aan de vaste voeding, of was er meer aan de hand? Gelukkig bleek de kinderarts vrij gerust: hoewel het nog een pittige aanpassingsperiode kan zijn van misschien nog enkele maanden, was zij hoopvol dat de nachten snel zouden beteren met de nodige medicatie (Forlax, om de stoelgang te verzachten) en eens de vaste voeding goed opgestart zou zijn (zowel fruitpap als groentepap).
En zowaar, vannacht heeft onze dochter het ons gegund om pas om 4u20 de eerste keer van zich te laten horen. Na een papje heeft ze zelfs nog doorgeslapen tot 7u30. 6u slaap achter elkaar, het was een eeuwigheid geleden. Ik voelde mij vanmorgen dan ook bijna als herboren. Uiteraard is er nog een lange weg te gaan, en mijn fysieke peil zal nog niet snel terug hetzelfde zijn, maar er is hoop. En daar doen we het allemaal voor, nietwaar? 🙂

Over het nut van…een taakverdeling

“het geeft rust om te weten wat je die avond moet doen, en vooral wat je niet moet doen”

De combinatie werk – gezin is niet zo evident. In het begin is het een leerproces, waar je allebei met vallen en opstaan in moet groeien.
Wij zelf hadden aanvankelijk het gevoel dat er een berg werk was nadat je thuiskomt van het werk (wat in zekere zin ook waar is), en hadden het moeilijk om orde te brengen in de chaos. Elke avond dezelfde vragen: wie let er op de baby? Wie maakt eten? Wie zorgt ervoor dat de dochter haar tas klaar is voor de volgende dag?
Tot we een tip kregen om aan het begin van de week de taakverdeling vast te leggen. We spreken nu op voorhand af wie welke dag dag bepaalde taken op zich neemt. Wie gaat er naar de kippen? Wie zorgt voor de vaatwasser?

Ik moet zeggen: het is iets wat ik iedereen kan aanraden. Het geeft rust om op voorhand te weten wat je die avond moet doen en vooral wat je niet moet doen. Het spaart ook discussie en vermijdt dat iemand zich benadeeld voelt.
Belangrijk detail ook: we beperken het aantal taken. Op voorhand spreken we dus eigenlijk af om ons pas bijvoorbeeld op donderdag met de was bezig te houden. Of pas in het weekend te poetsen. En we doen ons uiterste best om dat te respecteren. Uiteraard zijn we niet te rigide: als er iets onvoorzien gebeurt, kunnen we de planning aanpassen (en dat is met een baby niet te vermijden). Maar er is een basis om van te vertrekken.

Misschien gaan we dit niet de volgende jaren elke week op papier zetten. Misschien (en hopelijk) vinden we op den duur een routine die gewoon vanzelfsprekend is. Maar tot zover geven we onszelf tijd en doen we het op deze manier. En ik raad het iedereen aan!

Work – life (un)balance

“geef jezelf tijd, zeg ik tegen mezelf…”

 

Ik ben sinds een zestal weken terug aan het werk. Na 4 volle maanden pure moeder-dochter tijd, is het sinds 6 weken constant plannen, passen en meten om alles een beetje op elkaar af te stemmen. Dochter afzetten bij de kinderopvang of de grootouders, thuiskomen van het werk en proberen nog een gezonde maaltijd tevoorschijn te toveren, elke avond dezelfde cirkel van flesjes steriliseren, wassen, tas maken voor de volgende dag…

Ik wist dat het vermoeiend ging zijn. Maar dat was een onderschatting. Het is bij momenten gewoon uitputtend. Mijn vrije dag elke week is meestal gewoon nodig om het huishouden rond te krijgen. Of om voor de dochter te zorgen die weer eens ziek is. Of voor mezelf om naar de nog steeds broodnodige kinesitherapie te gaan. Rust? Een uurtje is al een overwinning.
De weekends zijn soms iets beter. Maar elke keer is er de druk om alles rond te hebben voor de baby: propere kleertjes klaar, propere tetradoeken (wie dacht dat je daar zoveel van bijeen kon krijgen?), water, melkpoeder,…. De molen stopt nooit.
Iedereen heeft het altijd over de fameuze work-life balance.
Wel, ik zoek die nog steeds. Geef jezelf tijd, zeg ik dan tegen mezelf. 6 weken is nog zo kort om al een goede routine te hebben en weer gewend te zijn aan het werkleven. Ook al lijkt mijn bevallingsrust al veel langer geleden dan dat. Een vage herinnering aan een zalige tijd.
Als er iemand de work-life balance al gevonden heeft, mij mag je altijd de weg wijzen… 🙂